...lufta fillon me kuptimin e shkaqeve të krizave dhe ajo vazhdon me ndryshimin e mendësisë dhe praktikës...

Copëzimi i Lindjes së Mesme, roli i “ISIS-it” dhe keqkuptimi i Islamit nga muslimanët

Në pjesën e parë të këtij studimi tregohet kush e krijoi ISIS-n dhe përse; në të dytën shkaqet e zhvillimit të fesë Islame; dhe në të tretën zhvillimi i perandorisë otomane dhe se si fetarët muslimanë kontribuojnë në islamofobi.

Ylli Përmeti

05/09/2017 - 10:49

 

Procesi i copëzimit të Lindjes së Mesme sipas linjës “etniko-fetare” ndjek qasjen e përgjithshme të copëzimit të Jugosllavisë: në këtë të fundit, me rënien e socializmit, u krijuan, siç u pohua së fundmi edhe nga një agjent i CIA-s,[1] palët ndërluftuese, duke zgjedhur si “kal të shushavës” Serbinë dhe “viktima” popujt me të vegjël të konfederatës, meqënse ajo e dominonte, dhe duke mbajtur në pushtet Milosheviçin, i cili, jo vetëm që filloi procesin e hapjes dhe liberalizimit të tregut dhe kishte zhvilluar ndjenja nacionaliste por kishte përgatitur planin “patkua” për të cilin ishte në dijeni të plotë komandua e NATO-s (...) për të shfarrosur popullin e Kosovës: si fillim në Irak dhe Siri, dhe më vonë, formën e një lufte civile, e cila është në mesin e saj. Qëllimi është të paraqitet Elita Mbikombëtare (E/M) si “shpëtimtare”, pas masakrës në Irak, dhe të përshpejtohet procesi i copëzimit të rajonit ndërsa integrohen të gjithë bashkë në Rendin e Ri Botëror të Globalizmit Neoliberal, ku E/M do të përcaktojë politikat e përgjithshme në rajon! Për ta realizuar këtë objektiv ajo shfrytëzon çdo lloj reminishence fetare dhe grupe reaksionare: nga antagonizmi midis Sunni-tëtve dhe Shiit-ëve deri tek ISIS-i.

Kështu, në vitin 2013-të në Lindjen e Mesme u shfaq një ushtri tjetër “terroriste”, përveç “al’Qaeda”-ës (“themelit”, siç duhet të kuptohet ky emërim): ISIS-i (Islamic State of Iraq and Syria). “ISIS-i” është një organizatë që filloi veprimtarinë e saj fill pas ndërhyrjes së SHBA-së në Irak, në vitin 2003,[2] e financuar nga Amerikanët dhe aleatët e saj, siç pohon Wesley Clark, ish-gjenerali i NATO-s, në një intervistë për CNN,[3] dhe siç tregon një raport sekret i Pantagonit,[4] dhe si e tillë, është rivale e Al Qaeda-ës.[5] Autorë të tjerë e lidhin me “lëvizjen Sahawa” (“lëvizjen zgjimi”)[6] e cila është një përzierje e anëtarëve të “Vëllazërisë Mulimane” dhe “Uahabistëve”, që i ka fillesat e saj në dekadën ’50-’60 të shekullit të kaluar.[7] ISIS-i, në fjalë të tjera, është një organizatë që është krijuar nga sionisto-saudito-anglo-amerikanët për të krijuar tension të përhershëm në rajon, të zëvendësojë qeverinë e Asadit me një qeveri të dominuar nga Uashingtoni, të pengojnë linjat e gazit rus që kalojnë në Siri dhe të justifikojë prezencën e E/M atje.[8] Nuk do të ishte e çuditshme që Britania, njëlloj si vendet e tjerë të Perëndimit, të parafabrikojë terrorizmin. Siç citon Seumas Milne në një analizë, duke marrë shkas nga raporti i Pentagonit dhe nga gjykimi i një Suedezi në Britani i akuzuar për terrorizëm në të cilin u bë e qartë se “terroristi” kishte qenë i sponsorizuar nga inteligjenca Britanike dhe për të njëjtën arsye prokuroria e braktisi gjykatën sepse nuk donte të zemëronte inteligjencën:

Një vit në ndërkryerjen e Sirisë, SHBA-ja dhe aleatët e saj nuk mbështetën dhe armatosën vetëm një opozitë që ata e dinin se do ta dominonin me grupe ekstreme sektare’ por ata u përgatitën të mbështesnin krijimin e një lloj “shteti Islamik” — pavarësisht “rrezikut vdekjeprurës” për bashkimin e Irakut – si një zbutës Sunit për të dobësuar Sirinë...SHBA-ja dhe politika perëndimore në zjarrin e Lindjes së Mesme është në karakterin klasik të përçarjes dhe sundmit imperial. Forcat amerikane bombardojnë një njësi kryengritësish ndërsa mbështesin një tjetër në Siri, dhe fillojnë operacionet e përbashkëta ushtarake me Iranin kundër ISIS-it në Iran ndërsa mbështesin fushatën e ushtrisë së Arabisë Saudite kundër forcave Houthi të mbështetura nga Irani në Jemen.[9]

Në të vërtetë, Obama, siç tregon N. Y. Times, autorizoi fshehtas CIA-n për të armatosur militantët në Siri në vitin 2013-të duke shfrytëzuar kryesisht milionat e Mbretërisë së Arabisë Saudite![10] Por kjo s’do të thotë se taksapaguesit amerikanë nuk janë rënduar: kostua e përgjithshme e fushatës kundër ISIS-it, për shembull, u ka kushtuar më shumë se 2.7 miliard dollarë.[11] Me shpërthimin e grupit në Siri në vitin 2013-të, shumë më parë se ata të kapnin Mosulin në Irak, xhihadistët kuptuan se nafta do të ishte një mbështetje e mirë për realizimin e shtetit Islamik.[12] Përmes puseve që kontrollojnë në Lindjen e Sirisë dhe veri të Irakut ata mbulonin nevojat e tyre ushtarake dhe shisnin në tregun e zi në çmim më të ulët se çmimi i tregut ndërkombëtar të marketingut ($20-30 për fuçi). Qasja e organizatës për qeverisjen e njësive në terren është shumë decentralizuese. Për pjesën më të madhe ajo mbështetet te qeveritarët rajonal (“walis”) të cilët administrojnë territoret sipas përcaktimit të shura’s qendrore. Ndryshimi me Al Qaeda-ën është se ndërsa për këtë të fundit objektivi nacional-çlirimtar mbizotëron ndaj objektivit fetar - për ISIS-in ky objektiv përmbyset: objektivi fetar mbizotëron dhe dhuna monstruoze mbi ushtarët e kapur rob dhe komuniteteve të paarmatosur është mjeti përmes të cilit nënshtrojnë popujt e rajonit dhe, gjoja, përfrikësojnë E/M ose nxisin ndërhyrjen e saj. ISIS-s lufton për interesat (dhe parátë) e sunitëve sauditë ndërsa Al Qaeda, e cila quhet ndryshe “Fronti Nusrah”, lufton për interesat e sunitëve të Katarit.[13] Anëtarët e ISIS-i, siç citon Fisk, nuk janë radikalizuar aspak; ata janë foshnjëruar. ISIS-i ka rrëzuar murin i cili ndanë miturinë nga pjekuria, pafajësinë nga fajësia. Kjo —më shumë se vrasës masivë—është realizimi përfundimtar i errët i tyre. Diktatorët tanë të “moderuar” kanë vepruar njëlloj prej vitesh, sigurisht; duke kthyer popullatën e tyre të shtypur në fëmijë të cilët i binden me gëzim çdo urdhëri duke kënaqur drejtorat e shkollave, të gatshëm për të votuar 98 për qind—qoftë edhe 100 për qind— për të luftuar për kauzën e udhëheqësit të tyre. Apeli i fundit i Mubarakut për mbijetesën e tij politike në Egjipt filloi me fjalët: “fëmijët e mi, fëmijët e mi...”.[14]      

Ndryshimi tjetër është në raport me E/M: ndërsa kjo e fundit është e organizuar ushtarakisht me armë të teknologjisë së lartë, aeroplanë dhe shërbime inteligjente, ISIS-i s’është gjë tjetër veçse një “tufë” ushtarësh të çakërdisur, të trajinuar me “ideologjinë e urrejtjes” — ‘takfiri’ dhe xhihadin si detyrë hyjnore— pavarësisht se shumë raporte e paraqesin si të organizuar. ISIS-i shfrytëzon dy aspekte: padijen dhe varfërinë. Ajo shfrytëzon dëshpërimin e njerëzve për nevojat bazë të jetës. Ata pompojnë pará dhe listojnë sa më shumë komunitarë të jetë e mundur. ISIS-i ka adoptuar strategjinë e SHBA-së: shfrytëzon rivalët brenda lëvizjes së kryengritësve dhe Asadi —i cili dikur dukësh i fortë kundrejt opozitës— u përballë me rishfaqjen e kryengritësve të cilët ndukën forcat e tij. Praktikat monstruoze të ISIS-it burojnë nga Arabia Saudite.[15] Fushata ajrore e SHBA-së ka vrarë të paktën 6,000 ushtarë, shkatërruar 77 tanke dhe automjete të armatosura, sipas Pentagonit. Rreth 22,000 luftëtarë të huaj janë rradhitur në rradhët e ISIS-it – 70 për qind e tyre vitin e kaluar. Vlerësohet se mbështetësit e ISIS-it janë më shumë 100,000 njerëz. Ndërsa ISIS-i është vendosur nga SHBA-ja në krye të listës si një organizatë që kërcënon botën perëndimore, Obama deklaroi në vigjile të mbledhjes e G7-ës në Bavari se...SHBA-ja nuk ka hartuar ende një “strategji të plotë” për t’u përballur me ISIS-in![16] Tashmë ISIS-i trajnon gjeneratën tjetër të terroristëve.[17]

Në pështjellimin e krijuar nuk do të ishte e çuditshme të venitësh kthjelltësia e aparatit të Asadit kur ky i fundit në një letër dërguar Uashingtonit akuzon shtetin e Arabisë Saudite dhe kërkon bashkëpunim për eliminimin e ISIS-it duke “harruar” se ajo Siria ishte në shënjestër të E/M. Siç citon letra: ‘të gjithë “terroristët” janë rezultat i kësaj ideologjie xhihadiste, Salafi, Uahabi — nga 9/11 deri te bombardimet e Bostonit dhe te kokëprerja e dy gazetarëve Amerikanë —[meqënse] kokëprerja është një praktikë qeveritare ligjore në Arabinë Saudite’![18] Pa përmendur këtu, sigurisht, Hoxhallarët, prijësit e muslimanëve, të cilët, të zhytur në padije inkurajojnë tërrthorazi ose drejtpërdrejt besimtarët për luftë xhihadiste kundër...njeri-tjetrit. Për të njëjtën arsye lufta që shpalli Obama dhe aleatët e tij kundër kësaj organizate “terroriste” është e pabarabartë ndërkohë që kamuflon qëllimin e vërtetë të saj: shpalljen e një armiku të ri dhe përdorimin e gjithë entiteteve rajonale kundër njeri-tjetrit. Krijimi i një entiteti terrorist që rrethon qoftë Irakun qoftë Sirinë ka qenë pjesë e axhendës së SHBA-së. Ai lidhet me objektiva gjeopolitikë. Ai përkon gjithashtu me përparimet e forcave të qeverisë Siriane kundër kryengritjes së sponsorizuar nga SHBA në Siri dhe dështimet e FSA (Free Syrian Army) dhe brigadave “kundërshtare” terroriste të ndryshme të saj. Vendimi u morr nga Uashingtoni për të kanalizuar mbështetjen e tij (tinëzisht) në favor të një entiteti terrorist i cili operon qoftë në Siri qoftë në Irak — i cili ka baza logjistike në të dy vendet. Projekti i Shtetit Islamik të Irakut dhe kalifati i Sunitëve al-Sham përkon me një axhendë të kahershme të SHBA-së për të copëtuar qoftë Irakun qoftë Sirinë në tre territore të ndara: një Kalifat Sunit Islamist [një projekt që nuk mbështetet nga shumica e popullit irakian], një Republikë Arabe Shia, dhe një Republikë për Kurdistanin

Ndërsa qeveria (ndërmjetësuese e SHBA-së) në Bagdat ble sisteme armatimesh të përparuara nga SHBA-ja duke përfshirë aeroplanë reaktivë F16 nga Lockheed Martin, Shteti Islamik i Irakut dhe al-Sham –i cili po lufton forcat e qeverisë Irakiane- mbështetet tinëzisht nga inteligjencia Perëndimore. Objektivi është të parafabrikohet një luftë civile në Irak, në të cilën të dyja palët do të kontrollohen tërthorazi nga SHBA-NATO. Skenari synon armatosjen e tyre, nga të dyja anët, financimin e tyre me sisteme armatimesh të përparuara dhe pastaj “lënia e tyre në luftë”![19] Nuk do të ishte e çuditshme se megjithëse Perëndimi i ka shpallur luftë ISIS-it, dhe që nga ajo kohë kanë kalur plotë muaj, asnjë sulm konkret mbi ta nuk është ndërmarr. Skena që mbizotëron në massmedia është se ISIS-i po përparon dhe tashmë ai kërcënon Europën në kohën kur, sipas një hetimi,[20] ISIS-i mund të furnizohet me internet nga ndërmarrjet Europiane! Në këtë mashtrim të organizuar Tirana zyrtare nënshkroi me 13 vende të Europës Jug-Lindore një rezolutë e përbashkët për të frenuar ekspansionin e ISIS-it në rajon! Shkurt, ‘xhihadistët e ISIS-it dhe grupe të ndryshme të paguara nga Sauditët Wahhabis – dhe nga oligarkë Kuvajtian – nga Aleppo në Sirinë Veriore dhe thuajse deri në kufirin Irak-Iranian, sundojnë mijëra milje katëror’.[21] Siç citon Robert Fisk:

Çudi, nuk është, se si ne [perëndimorët] morrëm një këndvështrim vegëllimthi të njëjtë për Muslimanët që udhëtuan në Siri për të përmbysur regjimin e Bashar al-Asad-it. Revolucioni i qetë u shtyp ashpër dhe ne ishim të lumtur kur dërgonim pará dhe armë për opozitën — dhe bënim një sy qorr kur punëtorët Muslimanë “humanistë” ishin aq të zemëruar nga ngjarjet saqë ata u bashkuan me rebelët. Vetëm kur u përveshën luftëtarët e ashpër të Afganistanit dhe Çeçenisë dhe Muslimanë nga kombe të tjerë për të fituar betejën, ne shprehëm beftas lemerinë tonë.[22] 

Pas ndërhyrjes ruse në Siri – ISIS-i u shkatërrua në territoret kryesore të cilët kontrollonte që nga viti 2011-të. Por ai vazhdon, pavarësisht armëpushimit të arritur, të operojë në rajone të tjerë: tashmë dhe me sulme barabare në zemër të Europës. Zëdhënësi i tij, Abu Muhammad al-Adnani, komunikoi në shtator të vitit 2014-të ‘misionin’ e misionarëve se: ‘nëse ti mund të vrasësh një jobesimtar Amerikan ose Europian — veçanërisht një Francez të mërishëm dhe të ndyrë...vrije atë në çdo mënyrë dhe çdo rrugë, sido që të jetë. Mos pyet për këshillën e asnjërit dhe mos kërko vendimin e asnjërit’.[23] Tashmë ata zhvillojnë tre fushata paralele: mbrojtjen e territoreve në Irak dhe Siri, sulme mbi shtetet rajonale me qëllim që të provokojnë trazira më të gjera, dhe sulme në Perëndim për t’i dënuar dhe për t’i polarizuar.[24] Përveç mercenarëve që kanë ardhur me emigrantët e luftës, të kamufluar, janë kthyer mbi 1,200 vullnetarë europianë në Europë: Britania ka rreth 350, Franca 250, Gjermania 270, Belgjika 118, dhe Skandinavia rreth 200 të tjerë. Të gjithë këta mund të krijojnë celula dhe të përgatisin në kohë reale “xhihadistë” të tjerë për të sulmuar qendra të tjera europiane! Gjithë kjo histori ka filluar me antagonizmat në Lindjen e Mesme. Siç citon një analist princin Saud kur i thotë John Kerry-it, sekretarit të politikës së jashtme të shtetit amerikan, se:

Daesh (një akronim Arab në vend të Isis-it) është përgjigjja jonë (Sunite) kundejt mbështetjes suaj për “Da’wa-n”, partia Islamiste Shii-te që ka dominuar Irakun që nga koha e rënies së regjimit minoritar Sunni-t të Sadam Huseinit — me shkallë të ndryshme mbështetje nga Uashingtoni dhe Teherani.[25]

Duke konkuluduar se ‘antagonizmi është mes absolutistëve Uahabist dhe Sunni-tëve supremacistë të Isis-it meqënse për çdonjërin është një fshikullim më i besueshëm i Shia-s — të shenjuar në të dyja ideologjitë si heretikë politeistë dhe rafidah (“poshtëhedhës”)...Pallati sundues i Sauditëve, që është ligjësuar nga tensioni i mbretërisë absolutiste të Islamit Uahabist, ka përjetuar një paralizë tmerruese ndërsa Irani dhe fqinjët e tij shfrytëzuan gjymtimin e shkoklavitur përgjatë tokës Arabe — nga ndërhyrja e SHBA-së në Irak në vitin 2003, në pranverën Arabe pas vitit 2011-të — për të farkëtuar një aks Shia nga Bagdati në Bejrut’.

Në të vërtetë dallimi kryesor midis Sunitëve (“zakonorëve”) dhe Shitëve (“shkollarëve” të Islamit) është se të parët mundohen të jenë demokratikë dhe barazimtarë, duke ndjekur praktikat e Muhametit, ndërsa të dytët, dinastikë dhe jobarazimtarë, duke ndjekur logjikën se Muhameti e zgjodhi vetë —kur ishte gjallë— pasardhësin: Aliun. Kjo është arsyeja që Sauditët i zgjedhin vetë pasardhësit në pushtet. Ndërsa karakteristika e përbashkët është se të dyja doktrinat veshin me pushtet politik dhe fetar të njëjtin individ: ose dikë që zgjidhet demokratikisht (si në Iran) ose dikë që zgjidhet nga rradhët e dinastisë (Arabia Saudite). Kontradikta kryesore, në të dy rastet, është se individi që vishet me pushtet ushtron njëherësh pushtetin politik dhe fetar: sepse natyra e pushtetit politik është shkencore, nëse kuptohet në lidhje me natyrën e njeriut, ndërsa e pushtetit fetar, statike. Në rastin e parë luftohet vetëm për barazi ekonomike dhe sovranitet kombëtar; në të dytin, pabarazia politike, ekonomike dhe sociale themelohet që në fillim dhe propagandohet integrimi i vendeve përkatëse në tregun ndërkombëtar të marketingut — thënë ndryshe, humbja e sovranitetit kombëtar. Nuk do të ishte e çuditshme që anglo-amerikanët të mbështesin dinastët dhe absolutistët e Arabisë Saudite: sepse pushteti politik në modernitet kuptohet ose si monopol i dhunës së ligjshme (“veberistët”), një qasje që mbizotëron në Perëndim, ose si dhunë e organizuar (“marksistët”), një qasje që mbizotëron në vendet socialiste, duke përfshirë dhe Iranin.[26]        

Në të vërtetë Islami është keqinterpretuar dhe keqkuptuar —në shkallë të ndyshme—njëherësh nga Sunni-tët dhe Shiit-tët, dhe pa u çuditur, në epokën e globalizmit neoliberal, keqparaqitet dhe nëmet nga elita mbikombëtare dhe masmedia perëndimore. Por përpjekjet e Muhametit ishin ‘revolucionare’ për kushtet e kohës: sepse popujt e Arabisë kërcënoheshin njëherësh nga luftrat ndërfisnore por dhe nga perandoria Perse (Sasanidët) dhe Bizantine. Muhameti lindi në një familje të varfër në Meka (komunitetin e ‘kureish-it”): aty ku ishte ndërtuar Qabeja, adhuroheshin Zotët e fiseve të ndryshëm dhe ishin krijuar dy klasat e zakonshme të qytetit: të varfrit dhe të pasurit. Ai dëshmonte në vendin e tij jo vetëm luftra mes fisesh por dhe sjellje barbare të pasanikëve kundër të varfërve, skllevërve dhe grave. Meka, aty ku Qabeja qendronte dhe pasanikët ishin krijuar, dhe Medina, ishin në qendër të konflikteve. Dhimbja që dëshmonte e shtyu të kërkonte zgjidhje. Pas betejave të shumta, si fillim në nivel shpirtëror, duke medituar dhe duke u përpjekur për të kontaktuar me Zotin, dhe pas kumteve që mori dhe frymës së re që solli (Islamin, dorëzimin në fuqinë e Zotit), dhe më vonë në nivel politik dhe ekonomik, Muhameti riorganizoi Medinën dhe themeloi xhaminë e parë, ku njerëzit faleshin, kuvendonin dhe këshilloheshin. Xhamia, në fjalë të tjera, nuk ishte thjesht një institucion ku besimtarët faleshin dhe adhuronin Zotin por kuvendonin për drejtësi sociale dhe merrnin vendime bashkë me Muhametin. Në këtë proces merrnin pjesë të gjithë komunitarët: muslimanët –në ngjizje- dhe jomuslimanët.  Ky proces ndihmoi në krijimin e kushtetutës së parë në rajon për organizimin e shoqërisë. Ligjet në fuqi ishin rezultat i kuvendeve popullore (“arsyetim i njerëzve”) por dhe rezultat i meditimeve të Muhametit (“frymë meditimi”). Ndërsa përmbysja e botëkuptimit politeist në shoqëritë pagane të kohës ishte e vështirë, fryma barazimtare e Muhametit kërcënonte establishmentin e pasanikëve. Për të njëjtën arsye ata tentuan ta korruptonin me pushtet dhe pasuri. Por ai nuk pranoi. Largimi i tij nga Meka u bë i pashmangshëm. Kështu ai filloi të organizonte fiset e vegjël jashtë influencës së pasanikëve.[27] Siç analizon një studiuese:          

Të varfërit, jetimët, skllevërit —të gjithë ishin të barabartë në sytë e Zotit, mësonte Muhameti. Se nga cili fis ti ke lindur, se nga cili klan i fisit, se nga cila famijle brenda klanit —asnjëra s’kishte rëndësi. Asnjëri s’kishte të drejtë të ngrihësh mbi të tjerët. Të jesh Musliman —në kuptimin e mirëfilltë, t’i nënshtrohesh dëshirës së Zotit—ishte të braktisje të gjitha ndarjet e vjetra: sulmet fisnore apo/ose të pasurit kundër të varfërve. Ata ishin një Popull, një komunitet, të lidhur bashkë në pranimin e thjeshtë se atje nuk kishte zota por Zot. Ishte një mesazh egalitarian, dhe revolucionar për kohën dhe vendin, si mesazhi i një profeti më të vjetër në shekullin e parë në Palestinë. Kundrejt atyre që kontrollonin pasurinë e qytetit, Muhameti ishte prerazi nënshtrues, një sfidim i drejtpërdrejt për statusin e pushtetit...pas shumë përpjekjesh, Ai i dha fund luftës ndërfisnore; ai fuqizoi të papushtetshmi, përmbysi aristokracinë e Mekës, përjashtoi zotët e vjetër të paganëve, dhe themeloi besimin monoteist më të madh botëror. Ai realizoi atë çfarë dukësh e pamudur. [28]    

Islami bazohësh, në fund të fundit, në fenë e Abrahamit. Besohësh gjerësisht se qabeja (Kaaba-ja) ishte ndërtur si fillim nga Adami dhe pastaj u rindërtua nga Abrahami, dhe se Arabët ishin pasardhësit e djalit të Abrahamit, Ishmaelë. Islami shihësh më pak si refuzim i besimeve ekzistuese sesa si një lartësim në një identitet të ri, veçanërisht Arab...Kurani është praktika (“hadith-i”) i Muhametit dhe shembujt e tij: nga ngjarjet më të mëdha deri të hollësitë më të vogla të jetës së përditshme (“sunna”), siç lidheshin me njerëzit më të afërm të tij. Sunna, do të quhësh—fjala tradicionale Arabe për zakonin ose traditën e paraardhësve të një njeriu— dhe kjo ishte fjala nga e cila Sunni-tët do të merrnin emrin e tyre, pavarësisht se Shii-tët do të ndiqnin thuajse të njëjtat tradita. Banka dhe toka ishin publike; por ai nuk e përcaktoi për pasardhësit e tij se nga cilët do të administrohësh vendi pas vdekjes së tij. Abu Bakr ishte trashëgimtari i parë me konsesus i Muhametit i cili emëroi Omarin për Kalif të dytë. Ndërsa Omari emëroi Aliun, pasi e vrau një Persian, skllav i një Islamisti, i cili i kishte premtuar se do ta çlironte por e tradhëtoi premtimin, dhe ai, kërkoi drejtësi tek Omari, dhe ky i fundit e kundërshtoi dhe, nga inati, e vrau Omarin. Omari, në të vërtetë, emëroi –përveç Aliut— edhe pesë të tjerë, të lidhur me njëri-tjetrin. Këta të gjashtë, të cilët do të ishin njëherësh kandidatë dhe zgjedhës, pasi u këshilluan, emëruan Othmanin, një aristokrat dhe pasanik i një klani, të cilin Muhameti e kishte mundur dhe e kishte vendosur nën kontrollin e tij. Edhe ky u vra nga një thikë por këtë herë nga një Musliman. Othmani njëlloj si Omari, zgjeroi perandorinë e Arabisë drejt perëndimit, Persisë në Lindje dhe Detit Kaspik në veri. Bashkë me zgjerimin, u shtua pasuria dhe me pasurinë erdhi pikërisht ajo çfarë Omari kishte patur frikë: ringritja e aristokracisë (njerëzve me tituj dhe trashëgime) në krye të Islamit. Përmes Othmanit, ofiqet e lartë të perandorisë së re shkuan në duart e aristokratëve (“Umayyads”). Nën udhëheqjen e Abu Bakr-it dhe Omarit, etika e Muhametit —thjeshtësia dhe egalitarianizmi— kishte dominuar, por me Othmanin, konsumi i dukshëm u bë rendi i ditës, duke e tregur me pallatin e ri ekstravagant që ndërtoi në Medina, i mbyllur me roje, kollona të mermerta, duke importuar ushqime dhe shefa guzhine. Ku Abu Bakr dhe Omari kishin marrë një titull relativisht modest si delegatë të Muhametit, Othmani mori një titull më madhështor: deputet i Zotit, përfaqësuesi i Zotit në tokë, duke braktisur Muhametin dhe shtruar rrugën për të ardhmen, për shumë udhëheqës, për të pretenduar sanksionin e hyjnisë për pushtet botëror. Aristokracia e vjetër e Mekës u bë shumë shpejt aristokracia e re e Muslimanëve. Othmani filloi të transferonte pasuritë e mëdha private te kushërinjtë e tij, disa me qindra kuaj dhe poaq skllevër. Nepotizmi, korrupsioni dhe sfidimi i njerëzve të Muhametit (veçanërisht kundër gruas së tij të fundit, Aishës), gjithashtu dhe parimeve të tij, filloi të rritësh. Madje ai përmbysi edhe principin e Omarit, të cilin e themeloi duke ndëshkuar dhe sakrifikuar djalin e tij, me tetëdhjetë fshikullima kamzhiku, sepse kishte pirë dhe ishte dehur në publik, ndaj të cilave nuk rezistoi dhe vdiq: devotshmërinë në principet e Islamit e cila tejkalon çdo devotshmëri në familje.[29]

Muhameti dhe rrjedhimisht Kurani inkurajojnë Muslimanët të marrin vendime duke u këshilluar me njerëzit që do të ndikohen nga vendimi (“shrua”, këshillim). Përkundër kësaj praktike, me vdekjen e Muhametit, Kalifët merrnin vendime duke u këshilluar me sufistët për ëndërrat që shikonin, me këshilltarët ose klerikët që mbanin në pallat dhe me veten! Nuk do të ishte ishte e çuditshme që popujt perëndimorë t’i shohin vlerat “islame” si të papërputhshme me vlerat perëndimore: demokracinë, lirinë dhe drejtësinë.[30] Në të vërtetë, “demokracia” parlamentare është kryekëput e përputhshme me procesin demokratik që zhvillonte Muhameti në kuadër të komunitetit. Siç citon një mbrojtës i Islamit:

Që në fillim, Islami ka mbrojtur idenë për një formë demokratike qeverisëse, duke e lënë atë në vendimin e popullit se nga cilët do të qeveriset...qeverisja demokratike, tregohet në versetin 4:59 ku Kurani ravijëzon kërkesat kryesore për demokracinë. Populli duhet të votojë si një përgjegjësi dhe të votojë njeriun më të përshtatshëm për udhëheqje. Kurani më pas i nxit njerëzit e zgjedhur të ushtrojnë drejtësi. Për më shumë, ai nxit dialog dhe këshillim për të gjykuar qendrimet publike të njerëzve ku vendohet drejtë mbi çështjet siç ilustrohet në versetin 42:39. Muslimanët në epokën e hershme të Islamit kishin këtë kuptim të përgjegjësisë...sa i përket lirisë, Muhameti deklaronte se të gjithë njerëzit janë të lirë – asnjëri s’është sipëror mbi tjetrin përveç mënyrës së drejtë të sjelljes.[31]       

Problemi me këtë qasje është se autori e krahason “demokracinë” Islame me “demokracinë” perëndimore, së cilës i thotë, si shumë autorë të tjerë muslimanë, që veç Kuranit libër tjetër s’kanë lexuar, se ne ishim të parët...përpara perëndimorëve, që përftuam demokracinë, drejtësinë dhe lirinë, dhe nuk e krahason atë as me Demokracinë Klasike të Athinës, as me pedagogjinë aristoteliane dhe as e lidh atë me natyrën njerëzore. Kështu “demokracia” Islame kuptohet përmes votimeve, ku votohet “më i përshtatshmi” — jo përmes ushtrimit të pushtetit në kuptimin e demokracisë klasike të Athinës: se zgjedhja e njerëzve që do të administrojnë institucionet është vetëm një aspekt i ushtrimit të pushtetit dhe nuk nënkupton zhvendosjen e pushtetit të popullit në duart e qeveritarëve. Përkundrazi: pushteti qendron te populli përsa kohë që ai e ushtron atë në nivel social duke përfshirë edhe ‘institucionalistët’. Kuptimi i “demokracisë” Islame, rrjedhimisht, është i përpushëm me “demokracinë” përfaqësuese perëndimore dhe i papërputhshëm me demokracinë klasike. Në këtë kuptim, ai shtrembëron edhe kuptimin e drejtësisë: të drejtën për të qeverisur vetë populli duke ushtruar pushtetin.

Kjo lloj drejtësie është e papërputhshme edhe me ‘lirinë e plotë’ që pretendon Muhameti: sepse në të parën qytetari është i lirë të vetëvendosë dhe nuk krijohen kushtet për superoritet; në të dytën, të “vetë-vendosë” vetëm për të zgjedhur më të “përshtatshmin” ndërsa krijohen kushtet për ‘sipërorë’ dhe ‘vartës’. Gjykuar nga qasja e “demokracisë” Islame, rrjedhimisht, pushteti përfundimtar qendron tek udhëheqësi: njeriu që udhëheq Muslimanët në komunitet dhe xhami. Qasja e Muhametit, për më shumë, është kontradiktore me cilësinë e udhëheqësit: sepse ndërsa na thotë se ‘udhëheqësi’ do të ushtrojë drejtësi – e quan atë më të ‘përshtatshmin’, në vend ta quajë ‘më të drejtin’. Kjo qasje, është kontradiktore, gjithashtu, me vetë cilësitë që duhet të gëzojë ‘udhëheqësi’: sepse virtyti i drejtësisë nuk mjafton për të administruar një institucion por kërkohet njëherësh urtësia teorike dhe empirike. Pa përmendur faktin që ‘drejtësia’ e Muhametit është e pjesshme: sepse ajo përqendrohet kryesisht në nivel ekonomik.[32] Figura e imamit, për shembull, buron nga Aliu, Kalifi i katërt, siç njihet nga Muslimanët, dhe i katërti dhe mendjendrituri (“rashidun”) i fundit, të cilin Shia nuk do ta njohë kurrë, as edhe Kalifët e parë. Konvertimin në Islam Muhameti nuk e mbështeste. Vullenti i lirë duhet të mbizotëronte konvertimin. Nuk është e rastit që forcat Muslimane të kohës kryen vërtetë fitore të shkëlqyera mbi Persët dhe Bizantinët, pavarësisht se tejkaloheshin në numër, por për pjesën më të madhe të fitoreve, pushtimi Arab u realizua më shumë përmes lajmëtarëve sesa përmes shpatës. Duke dhënë zgjedhjen për të pranuar sundimin Arab—megjithëse me shpatë mbi kokë—shumica e subjekteve të rinj të Islamit kundërshtuan pak. Por ndërsa shkëlqimi i komuniteteve arabe përhapësh përmes udhëtarëve dhe shkollarëve të Islamit, një boshllëk i madh ishte krijuar paralel: perandoritë e mëdha që kishin kontrolluar Lindjen e Mesme—Bizantët në Perëndim dhe Persët në Lindje—po venitesh shpejtë, duke luftuar njëri-tjetrin në mënyrë konstante. Persët nuk mund të duronin më gjatë mbajtjen e sistemeve të ujitjes të ushqyerë nga lumi Tigër dhe Eufrati në Irak. Kapja prej Bizantinëve në Damask dhe Jeruzalem ishte e paqartë. Të dyja perandoritë po rrënoheshin nga brenda. Pushteti i tyre po dobësohësh siç kishte lindur kombi Musliman, duke hapur sytë e saj në atë çfarë ishte praktikisht një ftesë e hapur për të hyrë dhe pushtuar. Atje s’kishte imponim të Islamit. Përkundrazi, Omari e dekurajonte konvertimin. Ai donte ta mbante Islamin të pastër—d.m.th., Arab—një sjellje që nuk do të fitonte dashuri mes Persëve, të cilët u poshtëruan veçanërisht nga ai dhe do të konvertoheshin në numra të mëdhenj pas vdekjes së tij. Ai urdhëroi dy qytete të rinj garnizoni të ndërtuar në Irak—Basra në jug dhe Kufa në qendër—për të mbrojtur administratorët dhe trupat e tij nga ajo çfarë ai pa si dekadencë Perse. Por atje ishte një tjetër nxitje e fortë për të mbajtur konvertimin në minimum: Omari kishte ngritur titujt (“diwan-in”), një sistem përmes të cilit çdo Musliman merrte një rrogë vjetore, njëlloj siç marrin sot qytetarët e shtetit të Golfit të Dubait të pasur me naftë. Nga kjo qasje pasoi se sa më pak Muslimanë ishin atje aq më e madhe ishte rroga, dhe meqënse taksat nga të cilat buronin këto rroga nuk ishin më të mëdha se ato që paguheshin për Bizantët dhe Persët, nuk kishte si fillim shumë dhunë mbi ta. Si në çdo ndryshim regjimi sot, kur fotografitë e sundimtarëve të vjetër ulen beftas nga muret dhe ngrihet e sundimtarit të ri, shumica e popullit u strehua nga sundimi Arab. Por jo të gjithë.‘Xhihadi’ ose ‘lufta’ në anën tjetër — duhet të kuptohet ose si luftë (ose përpjekje) për të jetuar një jetë Islamike dhe për të fituar një nivel më lartë shpirtëror dhe ndërgjegjësor, ose si luftë mbrojtëse e armatosur kundër armiqëve të Islamit. Xhihadi, rrjedhimisht, nuk ka karakter ekspansionist. Por zhvillohet vetëm kur muslimanët sulmohen nga jashtë dhe ka karakter mbrojtës. Nëse gjykojmë nga luftrat e Muhametit ato ishin, pavarësisht se disa prejt tyre kritikohen...të natyrës paqësore. Domethënë, Muhameti kërkonte gjithnjë paqe përmes taktikave luftarake. Për shembull, në nivel ushtarak Muhameti shpaloste ushtrinë por nuk sulmonte i pari. Në nivel social, për të ulur tensionet sociale, Muhameti përdori martesat ndërfisnore dhe me shumë gra. Por numrin e grave e kufizoi: sepse shoqëritë e kohës përveç faktit që ishin poligamike - nuk kishin ndonjë kufizim në numër. Këto principe u përmbysën nga përfaqësuesit e Islamit, veçanërisht nga Sulltanët e Perandorisë Osmane, me dinastinë imperiale dhe sistemin gjyqësor absolutist (jurisprudenca e Sharia-s është pjesë e këtij absolutizmi), dhe aktualisht nga Sauditët dhe në shkallë të ndryshe nga gjithë popujt e Lindjes.  

Gjykuar nga këto veprime të përgjithshme, mund të thuhet se Muhameti përfaqësonte klasën e varfër dhe si i tillë, ishte (dhe është) armik i pasanikëve. Nuk do të ishte e çuditshme që praktikat dhe mësimet e tij të përqafohen nga shumica e popullsisë: sepse ‘shumica’ është e varfër. Përpjekja e tij për të vendosur barazi sociale ishte në tre nivele: në nivel politik, me përfshirjen e komunitarëve në xhami; në nivel ekonomik, përmes vjeljes së taksave dhe shpërblimeve në natyrë (“ummah”) dhe me tokën dhe bankën publike si boshte kryesore të ekonomisë; dhe në nivel shpirtëror, me përfshirjen e besimtarëve në ritualet fetare —të cilat ishin në ngjizje e sipër— ku dhe shpalleshin ligjet që buronin ose nga vetë komunitarët ose nga meditimet e Muhametit dhe fryma e Zotit. Pushteti politik, ekonomik dhe social, megjithëse me plotë kontradikta, siç u tregua më lartë, barasndahësh nën drejtimin e Muhametit ndërsa zhvillohësh etika Islame: jeta virtuoze. Kjo dinamikë krijoi kushtet për zhvillimin e arteve veçanërisht të arkitekturës. Por ndërsa arkitektura lulëzoi, qasja barazimtare dhe modeste në veshje e Muhametit, dëmtoi —dhe vazhdon të dëmtojë— artet përkatëse. Kjo është arsyeja që gratë dhe burrat muslimanë vishen njëlloj: sepse ata duhet të tregojnë thjeshtësi dhe barazi. Por moszhvillimi i virtytit të estetikës, lidhur me veshjen, ka krijuar kushtet për kritika të ndërsjella kryesisht mes femrave. Femrat perëndimore kritikojnë veshjet e femrave lindore dhe anasjelltas: por nga cila qasje kritikojnë ato? Të parat thonë se ‘lindoret’ janë të prapambetura, sepse ato janë tejet të ‘mbulura’: disa mbajnë shami e disa të tjera, perçe. Të dytat, se perëndimoret janë të prapambetura, sepse ato janë të ‘zbuluara’.

Në të vërtetë, të dyja qasjet janë të kritikueshme - veçanërisht të ‘zbuluarat’: sepse të dyja palët nuk e kritikojnë veshjen nga qasje ‘virtuoze’, ‘praktike’ dhe ‘estetike’: sepse një njeri virtuoz zgjedh rrugën e mesme në thuajse çdo veprim e sjellje; sepse veshja duhet të jetë praktike dhe e përputhshme me kushtet e punës dhe kushtet klimatike; dhe sepse ajo duhet të jetë ‘estetike’, në kuptimin që veshja duhet të përçojë një ndjesi të bukur për njeriun që e vesh dhe njerëzit që e perceptojnë dhe jo një ndjesi vulgare, siç përçojnë femrat e ‘zbuluara’ të perëndimit, dhe femrat me perçe, në lindje, një ndjesi të frikshme. Sepse vetëm kështu zhvillojmë virtytin artisitik dhe tregojmë origjinalitet dhe liri veprimi. Sepse veshja e njëjtë, tregon të kundërtën: jo vetëm totalitarizëm dhe skllavërim në një ‘lloj’ veshje që imponohet nga një ‘lloj’ shoqërie me kushte të tjera klimatike dhe zakonore, por dhe imitim dhe paaftësi artistike dhe estetike e njeriut që e bart. Sepse vetëm përmes këtij procesi —të zhvillimit të aftësisë artistike dhe estetike dhe, origjinalitetit dhe lirisë— ne mund të themi se njeriu është emancipuar në nivel artistik. Argumeti i femrave që mbulohen me perçe, se ato e zgjedhin vetë këtë lloj veshje, sepse kështu kënaqin Zotin, apo kështu tregojnë devotshmëri ndaj tij, apo se vetëm atij i nënshtrohen, duhet të shihet jo në raport me njeriun dhe Zotin por në raport me njeriun dhe njeriun dhe shoqërinë: sepse njeriu ndërvepron me njeriun dhe shoqërinë dhe është njëherësh shkak dhe pasojë i veprimeve të tij. As duhet të ngatërrohet besimi në disa pratika dhe zakone pa kuptuar arsyet se përse ato duhet të jenë të tilla. Dhe as duhet të ngatërrohet ‘besimi’ me karakteristikat kryesore të popujve (gjuha, emrat etj.).

 

Osmanllinjtë ishin çlirimtarë apo terroristë?

 

Në emër të Zotit, mëshiruesit, dhe mëshirëplotit. Bëhuni muslimanë dhe shpëtoni. Nëse jo, pranoni mbrojtjen tonë dhe paguani haraç për kokë. Ndryshe, do t’ju sulmoj me burra që dashurojnë vdekjen, siç dashuroni ju të pini verë.

—Halid Ibn al-Velid (vdiq në vitin 624). Me këtë thënie provokon udhëheqësit e kufijve të persisë.[33]   

 

Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetje ne duhet të kuptojmë shkaqet themelore të zhvillimit të Perandorisë Osmane dhe raportin e saj me etikën Islame dhe popujt e perandorive pararendëse. Në Shqipëri, kjo pyetje është mjaft aktuale meqënse shumë besimtarë të fesë Islame pretendojnë se osmanllinjtë ishin “çlirimtarë” dhe ata që kundërshtojnë këta fundit, siç ishte Skënderbeu, tradhëtarë, ose edhe më keq: terroristë! Në të vërtetë, pretendimi se osmanllinjtë ishin “çlirimtarë”, nënkupton se popujt ishin të pushtuar. Dihet se në kohën kur u zhvillua...—si fillim, në mijëvjeçarin e parë, perandoria Islame, dhe më vonë, në mijëvjeçarin e dytë, perandoria Osmane— popujt në veri-perëndim të Arabisë sundoheshin nga perandoria Bizantine dhe në lindje nga derivatët e perandorisë perse. Të quash Islamistët dhe Osmanllinjtë “çlirimtarë”, rrjedhimisht, duhet së pari të dëftojmë se në cilën sferë ishin të pushtuar popujt e kohës, në fazën fillestare, nga kush dhe përse. Ndërsa kjo është njëra anë, tjetra, është se Osmanllinjtë përdorën një pjesë shumë të vogël të etikës Islame, kryesisht aspektet sociale, ndërsa lanë mënjan aspektet politike dhe ekonomike: sepse Muhameti u mundua të zhvillonte barazi politike dhe ekonomike për të gjithë komunitarët ndërsa Osmanllinjtë të kundërtën: pabarazinë. Qoftë edhe strategjinë e Muhametit për të bashkuar të varfërit kundër të pasurve, duke përdorur urtësinë e tij empirike, Osmanllinjtë e shtrembëruan: sepse ata si fillim sulmonin dhe pastaj ndihmonin të varfërit me grabitjet që kryenin.

Kështu, duke ndjekur praktikat e Abu Bakrit, trashëgimtarit të parë të Muhametit, i cili për një periudhë të shkurtër kohore —dyvjeçare— pushtoi gjithë peninsulën arabe, dhe duke përmbysur principin e “xhihadit” të muslimanëve —se muslimanët luftojnë duke u mbrojtur— dhe duke adoptuar doktrinën ushtarake të mbrojtjes duke sulmuar vendet fqinje, një doktrinë që është adoptuar në modernitetin neoliberal nga elita mbikombëtare në përgjithësi dhe hegjemonia amerikane në veçanti —të “mbrojtjes ekspansive” (“defensive expansionism”), në dy nivele, ushtarak dhe ekonomik— e cila buron nga “besimi” se rendi ynë mbrohet më mirë duke kontrolluar rendet e tjerë...perandoria osmane filloi të shtrinte autoritetin e saj mes popujsh. Ishte pikërisht përmbysja e doktrinës së themeluar nga Muhameti —nga lufta duke u mbrojtur në luftë duke sulmuar—që mundësoi përhapjen e pjesës tjetër të etikës islame. ‘Pjesës tjetër’ sepse ky princip luajti rol vendimtar në përhapjen e etikës islame.[34] Për hir të pjesës tjetër, rrjedhimisht, - ai u përmbys,  dhe mundësoi zhvillimin e tre fazave kryesore të perandorisë islame:

·         fazën e parëpërgjatë së cilës u themeluan principet kryesore të etikës islame e cila dominohet nga veprimtaria politike e Muhametit (610-832). Kjo fazë mund të konsiderohet ‘revolucionare’: sepse Muhameti përmbysi marrëdhëniet pushtetore që kishin themeluar mbretëritë e kohës. Veçanërisht në nivel politik dhe ekonomik: sepse ndërsa më parë vendimet merreshin nga oligarkitë politike dhe ekonomike, Muhameti përfshiu gjithë komunitetin në vendime dhe ndërsa përqendrimi i pushtetit politik përqendronte dhe pushtetin ekonomik dhe pabarazitë ishin tejet të mëdha, Muhameti vendosi barazi në nivel ekonomik, duke detyruar pasanikët që tepëricat t’i dorëzonin në bankën publike për të ndihmuar shtresat në nevojë. Një element tjetër ‘revolucionar’ ishte bashkimi i të varfërve kundër të pasurve duke përdorur urtësinë e tij empirike. Sepse duhet thënë se Muhameti nuk kishte zhvilluar urtësi teorike. Për të njëjtën arsye, domethënë, për të plotësuar mungesën e urtësisë teorike, ai përdori frymën e Zotit. Gjykuar nga ky proces mund të themi se besimtarët muslimanë, pas vdekjes së Muhametit, janë kundër-revolucionarë: sepse ata bashkëjetojnë me oligarkitë politike dhe ekonomike dhe, fetare, dhe përshtaten në epshet e elitave mesjetare dhe moderne si gjithë besimtarët e tjerë. Kjo fazë ndryshon kryekëput me dy fazat që vijojnë;

·         fazën e dytëpërgjatë së cilës kalifët vendosën nën kontroll gjithë vendet e peninsulës së Arabisë Saudite, Irakut, një pjesë të mirë të Persisë dhe Egjiptit - duke shkuar deri në Spanjë (632-661). Ndryshe nga perandoria romake dhe bizantine, të cilët imponuan përmes pushtetit të perandorit një fe të përgjithshme për gjithë popujt, kalifët lejuan përdorimin e feve – duke u mjaftuar me pagimin e taksës vjetore (“jizya”). Lejimi i feve dhe ulja e taksave luajti rol vendimtar në pranimin e doktrinës së re. Perandoria bizantine në fund të fundit nuk mund të shfarroste traditat e popujve thjesht duke shpallur një fe të vetme për gjithë perandorinë. Thjesht, dozat e traditave pagane bashkëjetonin me dozat e etikës kristiane që imponoheshin nga elitat fetare nën kujdesin e perandorit. Gjuha zyrtare e qeverive të para ishte gjuha greke dhe perse (“pahlavi”). Gjuha arabe u organizua pas vdekjes së Muhametit nga kalifi i tretë Uthman Ibn ‘Affan në mes të shekullit të shtatë dhe, si pasojë e konvertimit të popujve jo-arabë në Islam, gjuha arabe u bë më e rëndësishmja për arabët dhe joarabët. Ajo arriti epokën e saj të artë kur perandoria Islame sundohësh nga Abasidët: sepse në këtë fazë ajo u pasurua nga përkthimet që u kryen. Dhe përkthimet në vetë-vete ishin burim dije.[35] Ndërsa kjo ishte njëra anë, kalifi...besonte se gjuha arabe do të ndihmonte në kuptimin e Kuranit dhe në zhvillimin e shkencës. Kurani ishte shkruajtur në gjuhën arabe (përzierje dialektikore) dhe kuptimi i tij në gjuhën origjinale impononte të njëjtën gjuhë për perandorinë. Ishin, rrjedhimisht, dy shkaqe kryesorë që luajtën rol vendimtarë në standartizimin e gjuhës arabe: njëri që zhvillohësh “nga poshtë”, shoqëria, dhe tjetri, “nga lartë”, pushteti politik. Për të mbizotëruar etika Islame në disa vende pushtetarët muslimanë dogjën libraritë e popujve. Ishte, gjithashtu, kjo fazë që krijoi skizmën mes mbështetësve të Aliut (shiitëve) dhe mbështetëseve të Muavijës (sunitëve). Si pasojë e politikave të këtij të fundit, ekpansioniste dhe shtrënguese, perandoria rrezikoi të falimentonte. Pikërisht si pasojë e politikave shtrënguesve lindi një fushatë sekrete për përmbysjen e saj “nga brenda”: nga të ashtuquajturit ‘abasidë’. Këta të fundit, filluan ndryshimin e perandorisë duke e orientuar drejt shkencës. Krijuan shtëpinë e urtësisë dhe përkthyen kryesisht punët filozofike të Greqisë së lashtë dukë çuar në lindjen shkencës Islamike.[36] Kjo e fundit u përqendrua kryesisht në shkencat ekzakte (matematikë, kimi, fizikë, arte etj.). Ishte, në fjalë të tjera, një ‘shkencë’ që i mungonte ana tjetër: shkenca sociale. Jo vetëm në raport me punët shkencore të mendimtarëve klasikë, si Aristoteli, por edhe në raport me “shkencën” sociale që zhvilloi vetë Muhameti. Sepse kalifët shpërnjohën gjithëpërfshirjen e komunitarëve në vendimarrje dhe themeluan që në fillim pabarazinë politike dhe ekonomike me popujt që pushtonin.    

·         fazën e tretëpërgjatë së cilës u zhvillua perandoria osmane në perandorinë bizantine dhe në Europë.

 

Për të kontrolluar, rrjedhimisht, popujt fqinj, kalifët e doktrinës së re fetare —muslimane— përdorën shkëlqimin e periudhës së Muhametit. Në vazhdim ata përmbysën principet ekonomike. Kujtoj se Muhameti bankën dhe tokën ia ktheu publikut, ndryshe nga periudha pararendëse, kur ato ishin private dhe pronësoheshin nga mbretërit e peninsulës. Kujtoj, gjithashtu, se përgjatë kësaj faze, dominoi fisi tregëtar i Kuraisit përkundër fiseve bujqësore në jug. Veprimtaritë ekonomike, rrjedhimisht, dominoheshin nga tregëtia e lirë (ndërkomunitare) sesa nga kultivimi i tokës. Tregu i kohës nuk duhet parë nga perspektiva moderne: sepse tregu në modernitet është i karakterit ndërindividual dhe i institucionalizuar sesa ndërkomunitar. Kështu, Osmani i parë, prej të cilit mori emrin dhe perandoria e re, përdori si fillim pasuritë që grabiste në perandorinë bizantine për të rritur pushtetin e tij ushtarak dhe politik. Grabitjet i ndante me bashkëluftëtarët. Sa herë që i ndante aq herë rritësh besimi i ushtarëve te udhëheqja e tij. Kujtoj se Osmani i parë nuk ishte musliman. Por i krishterë. Pasuritë që grabiste, rrjedhimisht, dhe etika islame që ishte zhvilluar në fazën e parë dhe të dytë saj, ishin parakusht për zhvillimin e perandorisë osmane. Pa to – perandoria osmane nuk mund të zhvillohësh. Kujtoj se në krahinën ku vepronte Osmani me ushtarët e tij njëlloj vepronin edhe klane të tjerë: plaçkisnin klane bizantine të pambrojtur ushtarakisht. Ai përdorte taktika ushtarake që kishte mësuar nga mongolët: sulmonte në befasi. Mongolët kishin kërcënuar perandorinë Islame me zhdukje në kohën e abasidëve por ata, pasi shkatërruan dhe gjymtuan popujt e metropolit të perandorisë Islame, u vetë-konvertuan në islamistë duke kontrolluar rajonet që pushtuan...Për më shumë, Osmanllinjtë, ndryshe nga mësimet e Muhametit, ishin dinastikë: sepse trashëgonin pushtetin te djemtë e tyre. Por lejonin larminë e feve: sepse Osmanët nuk vlerësonin në bazë të rracës dhe kulturës por në bazë të ‘kontributit’ që ofronte çdo banor i perandorisë në objektivat e perandorit: ekspansionin e perandorisë. Ideja e ekspansionit, me rradhë, nuk buronte vetëm nga praktikat e fazës së parë të kalifëve por, siç tregojnë shumë burime,[37] u përforcua nga një ëndërr dhe nga interpretimi që i dhanë sufistët. Në rastin e Osmanit të parë ai pa një ëndërr me një pemë në rritje dhe sufisti i tij e interpretoi se do të rritësh perandoria e tij!

Kështu, me pushtet ushtarak të themeluar, rivalë të mundshëm dhe mendësi joshkencore, Osmani besoi në interpretimin e ëndrrës dhe vazhdoi shtrirjen territoriale përgjatë perandorisë bizantine. Ai vazhdoi ekspansionin e tij jo vetëm duke plaçkitur nomadët rreth tij por edhe duke sulmuar fortesat e ndërtuara nga bizantinën. Principi që ndiqte ishte i një njëjtë me principin e babait të tij: “pushto dhe bisedo sesa pushto dhe konverto”. Por përqendrimi i pushtetit në duart e Osmanit, dhe me ekspansionin e perandorisë, në duart e administratorëve që emëronin osmanlinjtë (“emirët”) më vonë, krijonte kushtet për konvertimin gradual të popujve të pushtuar. Kështuqë liria e fesë kushtëzohësh nga pushteti përkatës. Konvertimi, në fjalë të tjera, bëhësh çështje kohe për sa kohë që pushtetarët paraqiteshin si islamistë ndërkohë që vetë feja islame, në mendësinë e popullatës së pushtuar, ishte në fazën e saj mitike. Në të vërtetë, parimi i “pushtimit dhe bisedimit” u përmbys shumë shpejt: sepse emirët ose bejlerët, udhëhoqën luftën kundër të pafeve, të cilët quheshin “gazi” ose luftëtarë të Islamit.[38] Si pasojë, ata masakruan shumë popuj. Një ndër viktimat kryesore të kësaj masakre të organizuar ka qenë populli shqiptar.[39] Nuk do të ishte e çuditshme që muslimanët e modernitetit neoliberal (ISIS etj.) të adoptojnë pikërisht këto praktika: të shpallin luftë kundër jomuslimanëve dhe në vend të ‘pushtimit dhe bisedimit’ të përdorin ‘pushtimin dhe konvertimin’ e menjëheshëm. Të tjerë muslimanë adoptojnë variantin më negativ të Islamit: mjaftohen me adhurimin e Zotit dhe xhamitë që ndërtojnë vendet teokratike si Arabia Saudite dhe Turqia, dhe braktisin gjithë betejën tjetër për çlirim social dhe kombëtar. Në të vërtetë, shumë ngatërrojnë fenë Islame me ideologjinë Islame që krijuan kalifët pas vdekjes së Muhametit dhe vlerat e popujve. Ngatërrojnë, për shembull, se paganët nuk kishin zakone të njëjtë. Shpërnjohin, gjithashtu, faktin se ishte një shoqëri pagane —e Greqisë së Lashtë— që zhvilloi, për herë të parë, demokracinë dhe shkencat, dhe nuk ishte Muhameti i pari që kërkonte barazi politike dhe ekonomike mes fisesh.    

Nga ana tjetër, perandoria Bizantine ishte në krizë ekonomike në disa seksione të saj dhe kishte ngritur taksat për shtresat e ulëta të shoqërisë. Ardhja e osmanllinjëve, dhe ulja e taksave nga ata, për këto shtresa, krijonte bindjen se ata ishin vërtetë çlirimtarë dhe rrjedhimisht bashkoheshin me “çlirimtarët” e rinj. Se ku manipuloheshin shtresat e ulëta të shoqërisë, në këtë proces, ishte lidhur me faktin se ulja e taksave mundësohësh nga plaçkitja që ishte kryer mbi rivalët e mundshëm dhe veçanërisht mbi shtresat e larta të shoqërisë bizantine. ‘Manipuloheshin’ edhe sepse ulja e taksave ishte e përkohshme: sepse perandoria e re njëlloj do t’i administronte pupujt e pushtuar: nga lartë – poshtë dhe nga familje “fisnike”. Për pasojë “çlirimtarët” e rinj, duhet të vazhdonin plaçkitjet e tyre me qëllim që të ruanin të ardhura të mjaftueshme për territoret e pushtuara dhe taksa të ulëta për shtresat e varfra. Por ngaqë çdo pushtim dhe “plaçkë” ka një kufi, dhe sinteza administrative e perandorisë së re nuk ndryshonte nga pararendësja, këtë herë duke i shtuar disa ‘grimca’ islamike, u krijuan kushtet për burokracinë e re, ngritjen taksave dhe shpërthimin e kryengritjeve rajonale. Në këtë mënyrë, perandoria Islamike, ishte një perandori që përbëhësh nga tre klasa kryesore: nga nënklasa (e të varfërve), klasa e mesme dhe mbiklasa. Në këtë të fundit riprodhoheshin kryesisht osmanllinjtë. Në klasën e mesme ruhësh një farë demokracie meqënse në të përfshiheshin djemë nga kombe të ndryshme. Sinteza sistemike dhe dinamika e saj krijoi kushtet për shfarosjen e ndërgjegjjeve kombëtare të popujve. Me falimentimin e perandorisë lindën dhe “elitat” e kombeve dhe bashkë me to, perandoritë rivale të osmanllinjve përdorën ndërgjegjen kombëtare të popujve për t’i ndërgjegjësuar dhe hedhur në luftë kundër perandorisë ose elitës sunduese. Gjykuar nga këto kushte, domethënë, nga një perandori tejet e fuqishme ushtarakisht krahasuar me pupujt që kontrollonte, dhe një sulltan me pushtet politik absolut, terroristi kryesor i popujve ishte pikërisht elita që administronte perandorinë: elita e osmanllinjëve, siç është aktualisht, në Rendin e Ri Botëror të globalizmit neoliberal, elita mbikombëtare dhe siç janë elitat kombëtare të integruara në të. Nuk ishte, fundja, hera e parë në histori, që të dështonin perandoritë. Problemi më këtë dështim, në ditë tona, është se shumë përpiqen të rehabilitojnë imazhin e osmanllinjëve në vend të kuptojnë kontradiktat me etikën Islame (praktikat e Muhametit) dhe kontradiktat sistemike. Domethënë, se “vëllezërit” osmanllinj ishin të mirë (për popujt) por ishin perandoritë rivale ato që shfrytëzuan popujt për të shpërbërë perandorinë! Madje, disa, sidomos në anë tona, duke shpërnjohur faktin se perandoria Islame u zhvillua pas vdekjes së Muhametit dhe në një mënyrë kryekëput e padrejtë që binte në kundërshti me xhihadin e vetë Muhametit; sintezën administrative, e cila krijonte parakushtet për falimentimin e perandorisë “nga brenda”; dhe pushtetin e përqendruar në duart e sulltanëve, ose elitave përkatëse, i cili ishte asimetrik me çdo popull të perandorisë, na thonë se ‘terrorist’ ishte Skënderbeu jo osmanllinjtë! Përmbysin, në fjalë të tjera, raportin e pushtetit të zotëruar nga palët në konflikt dhe çlirimitarin e paraqesin si ‘terrorist’ dhe terroristin e vërtetë të popujve si ‘çlirimtar’! “Harrojnë”, gjithashtu, se Skënderbeu, njëlloj si Muhameti, gjeti mbështetje në klasat e sunduara (klasën e verfër dhe të mesme) nga elita e perandorisë dhe udhëhoqi një luftë kundër një klase vërtetë shtypëse dhe anti-demokratike. Muhameti kundër elitës politike dhe ekonomike të kohës, shumë më të vogël se elita e osmanllinjve, ndërsa Skenderbeu kundër një elite shumë të fuqishme. Pikërisht për karaterin tiranik të perandorisë, —sepse tirania buron nga asimetria pushtetore e njërës palë kundër tjetrës— beteja e Skënderbeut ishte e një rëndësie më të madhe, krahasuar me betejen e Muhametit. Sidoqoftë, të dyja përmbushin kriterin e ‘çlirimit”: sepse lindën në gjirin e popullit dhe u zhvilluan nga i njëjti popull pa ndërhyrje nga popujt të tjerë...

Si kontribuojnë muslimanët (shqiptarë) në Islamofobi?

Kur shpërnjohin faktin e përmbysjes së principit të luftës së Muhametit të ashtuquajturit “muslimanë” —se muslimanët luftojnë duke u mbrojtur— qoftë edhe nëse bëhet fjalë për “luftë” mes dy individësh dhe,  përqendrohen, kur kritikojnë, në kategorinë ideologjike të njerëzve sesa në njeri, pushtet dhe demokraci...kontribuojnë drejtpërdrejt në Islamofobi. Për shembull, kur dyshojnë rolin çlirimtar të Skënderbeut, ata e vendosin atë në anën e të krishterëve meqënse etërit e Skënderbeut ishin të krishterë dhe në luftën e tij kundër Osmanllinjëve krijoi aleanca me “homologët” e tij në perëndim. Kështu, me një të rënë të lapsit, na thonë se Skënderbeu vrau dhe plaçkiti popullin e tij muslimanë!  Në këtë rast, ata nuk e vendosin Skënderbeun përballë pushtetit qendror të Stambollit apo/ose Konstandinopojës, nga i cili buron dhuna sistemike dhe revolta e Skënderbeut dhe popullit shqiptar, e cila në këtë kuadër merr karakterin e ‘kundër-dhunës’. Kjo e fundit, pikërisht sepse bart një shkak fillestar, është e drejtë. Përjashtojnë në vlerësimin e drejtë të Skënderbeut, në fjalë të tjera, burimin fillestar të sjelljes së tij! Paralel me këtë problematikë ata krijojnë një tjetër: kur gjykojnë Skënderbeun nuk zbatojnë principin kryesor të drejtësisë: konsiderimin e të dyja palëve në konflikt. Domethënë, të Sulltanit dhe të Skënderbeut. Shpërnjohin, në fjalë të tjera, jo vetëm shkakun fillestar të revoltës së Skënderbeut por edhe principin kryesor të drejtësisë: se kur gjykojmë dy palë në konflikt ne duhet t’i përfshijmë të dyja në gjykim. Gjykimi, në vetë-vete, shqetësohet me drejtesinë, dhe kjo e fundit, në këtë rast, me veprimet e drejtë mes palëve. Me këtë qasje, ata tregojnë njëherësh arbitraritet dhe mendësi joshkencore në shqyrtimin e një konflikti mes dy popujsh.

Në të vërtetë, pikërisht sepse nuk konsiderojnë të dyja palët në luftë dhe konflikt dhe, nuk konsiderojnë raportin e pushtetit ushtarak mes palëve, dhe për më tepër, se nëse ishte i drejtë “xhihadi” i osmanllinjëve mbi popujt dhe rendi i qendrueshëm, i drejtë dhe demokratik, nuk janë shkakistë (shkencorë dhe të drejtë). Në vend të kësaj qasje na paraqesin “faktin” si “tezë”. Por edhe “faktin” e shtrembërojnë: sepse i vënë nofkën e “muslimanit” shqiptarit të vrarë, hamendësisht nga “katoliku” Skënderbe! Dhe është fakt i ‘shtrembëruar’ sepse dihet se Skendërbeu kishte mbështetje nga shumica e popullit shqiptar për të luftuar pushtetin tiranik të Sulltanit. ‘Mbështetja’ në vetë-vete nënkupton se në luftë do të përfshiheshin edhe muslimanët shqiptarë. Mospërfshirja i bënte ose tradhëtarë ose objekt sulmi nga shqiptarët që ishin përfshirë në luftë kundër tiranisë. Nuk është e rastit që Skënderbeu kishte ‘tradhëtarë’ edhe në rradhët e familjes së tij, të cilëve nuk ua kursente jetën. Si në rastin e Hamza Kastriotit, nipi i Skënderbeut, i cili për të marrë udhëheqjen e principatës së Kastriotëve, dezertoi Skënderbeun dhe bashkëpunoi me Sulltanin kundër tij! Lufta e Skënderbeut, në të vërtetë, keqparaqitet edhe nga ashtuquajturit “historianë”. Në anët tona, keqparaqitet nga Noli, kur thotë se lufta e Skënderbeut dhe veprimet e tij të para pas shpalljes së luftës dhe kthimit në Krujë (kthimin e tij në fenë fillestare etj.), ishin një “deklaratë për luftë të shenjtë”! Duke nënkuptuar se  Skënderbeu rradhitësh në anën e “kryqëtarëve” katoliko-perëndimorë! Kujtoj se veprimet e “kryqëtarëve” mbi popullin muslimanë të Lindjes së Memse, janë frymëzuar nga kisha katolike e mbretërive perëndimore dhe kanë qenë vërtetë barbare dhe të padrejta. ‘Të padrejta’ në kuptimin që ‘padrejtësive’ të vogla të kalifëve, veçanërisht në Jeruzalem, i përgjigjeshin me një padrejtësi më të madhe. Por harrojnë ose bëjnë sikur “harrojnë”...një veprim që është në vetë-vete antishkencor, se kur i shpall luftë perandorisë, dhe mbështetesh nga shumica e popullit, përbërja e të cilit është heterogjene në fe, një pjesë e lidhur ngushtë me fenë e sundimtarëve të rinj, fenë e osmanllinjve, dhe jo vetëm me fenë por dhe me privilegjet që siguronin osmanllinjtë për homologët, domosdo që nuk do të përfshiheshin në luftën e shumicës së popullit dhe Skënderbeut: sepse i pengonte feja dhe privilegjet që ishin krijuar përgjatë fazës së parë të perandorisë. Mospërfshirja në vetë-vete i rradhiste muslimanët shqiptarë në anën e armiqve.

Njëlloj siç rradhiteshin ballistët – përballë komunistëve, në Luftën e Dytë Botërore: me gjermanët. Mospërfshirja në luftë i bënte në vetë-vete armiq të shumicës së popullit shqiptar që luftonte kundër pushtuesit. Dhe njëlloj siç bëhet aktualisht, pakica e popullit shqiptar në perandorinë e re të Rendit të Ri Botëror të Globalizmit Neoliberal, armike e shumicës së popullit shqiptar: ‘shumicës’ sepse shumica e popullit vuan dhe varfërohet për ditë dhe më shumë ndërsa pakica, falë ‘rradhitjes’ së saj me pakicat e kombeve të tjerë, majmet edhe më shumë. Kështu, ndërsa në luftën e Skënderbeut muslimanët shqiptarë paraqiteshin si ‘reaksionarë’, në kuptimin e mospërfshirjes në luftë, dhe rrjedhimisht, përbënin pengesë në betejat që zhvillonte pjesa tjetër e shoqërisë, dhe në Luftën e Dytë Botërore, reaksionarë ishin ballistët, në ditë tona, reaksionarë janë të gjithë ata që bashkëpunojnë në humbjen e pavarësisë ekonomike dhe politike të vendit, drejtpërdrejt apo tërthorazi. ‘Drejtpërdrejt’ elita politiko-ekonomike, dhe ‘tërthorazi’, të gjithë ata që përshtaten me politikat reaksionare të elitës sonë dhe përvetësojnë nga ajo privilegjet. Armiqt e Skënderbeut, në anën tjetër (neo-otomanët aktualë), na e paraqesin Skënderbeun si joshqiptar! Për të mbrojtur argumentin e tyre përdorin “kriterin biologjik”. Domethënë, origjina e Nënës së tij, Vojsava, është serbe, meqënse shumica e studiuesve janë thuajse të “sigurtë” për origjinën e saj serbe, dhe kështu, Skënderbeu është serb! Në të vërtetë origjina ‘biologjike’ serbe e Vojsavës nuk mund të vërtetohet — përjashto mundësinë e ndonjë studimi gjenetik. Sidoqoftë, problemi me këtë pretendim është se neo-otomanët përdorin si ‘kriter’ për të vërtetuar origjinën e Skënderbeut, lidhjen biologjike jo identitetin e tij, i cili nënkupton gjuhën, kulturën, zakonet etj. Por edhe në lidhjen biologjike, ata përdorin vetëm njërën anë: pretendimin e ‘supozuar’ se Nëna e tij ishte serbe dhe lënë pa përmendur anën tjetër: origjinën e Babait të tij! Kështu, ndërsa identiteti i njeriut nënkupton disa vlera (gjuhë etj.) neo-otomanët përqendrohen te biologjia e Skënderbeut. Dhimbshëm, këtë pretendim na e paraqesin si “shkencor” dhe të pakundërshtueshëm.      

Ata bëhen edhe më arbitrarë kur na thonë se ‘anti-turqizmi është anti-shqiptarizëm’! Pas këtij pretendimi qendron “racionalja” se Osmanllinjtë na mbrojtën nga asmilimi kristiano-katolik perëndimor! Në këtë rast, shpërnjohin ndryshimet mes ideologjisë romako-bizantine dhe otomane. Domethënë, se ndërsa në perandorinë romake dhe bizantine shqiptarët u ‘asimiluan’ në fenë dominante të perandorisë, paralel me të cilën gjuhët e popujve u riprodhuan pavarësisht faktit se në nivel institucional përdorësh gjuha latine dhe greke dhe, për pasojë, gjuhët e kombeve nuk zhvilloheshin njëlloj si gjuha zyrtare e perandorisë (mbivendosja e të cilave është një tjetër padrejtësi), dhe pavarësisht se ushtrohësh dhunë sistemike nga perandorët, mbi popujt, ata i rezistuan mijëvjeçarit të parë dhe, kur erdhën Osmanllinjtë në anët tona, nuk gjetën një popull të ‘asimiluar’, të paktën në nivel gjuhësor, por një popull shqipfolës, me traditat e tij pagane dhe etikën kristiane. Në të vërtetë, neo-otomanët, me këtë argument, ose janë vërtetë naivë ose objektivisht “naivë”: sepse “harrojnë” se me këtë argument nënkuptojnë se perandoria romako-bizantine paska qenë më tolerante kundrejt shqiptarëve për më shumë se 1 mijë vjetë: sepse ata gjetën një popull që fliste shqip, pavarësisht se u sundua nga perandoria romako-bizantine. Dhe ndryshe nga perandoria romako-bizantine, të ashtuquajturit “muslimanë”, “harrojnë” rezultatin përfundimtar të politikave ‘asimiluese’ të otomanëve, të cilat, krahasuar me kohën e perandorisë romako-bizantine, dhe efektin e politikave ‘asmiluese’ të këtyre të fundit, kishin efekt më të lartë: sepse shumica e shqitarëve, pas thuajse pesë shekujsh, kishte humbur ndërgjegjjen kombëtare. Nuk do të ishte e çuditshme që me këtë qendrim arbitrar dhe joshkencor, ata të krijojnë një dinamikë vetë-mbrojtëse në popullin shqiptar jomusliman: sepse janë disafish të padrejtë. Një herë kur nuk konsiderojnë shkakun fillestar të revoltës së popullit shqiptar; një herë kur nuk konsiderojnë të dyja palët në konflikt; një herë tjetër, kur nuk konsiderojnë periudhën pararendëse të perandorisë otomane...dhe së fundmi, kur nënkuptojnë se Osmanllinjtë ishin më të mirë se bizantinët, dhe jo vetëm, por edhe më të mirë se shqiptarët, madje dhe më të zotë, dhe rrjedhimisht, mirë është që të rithemelojmë perandorinë otomane dhe të na sundojnë “më të mirët”. Domethënë, ata që kanë përvetësuar etikën Islame pavarësisht se veprojnë ndryshe nga ajo, si në rastin e luftës dhe si në rastin kur janë kryekëput të padrejtë lidhur me gjykimin e raportit të Perandorisë osmane me popujt! Paaftësia e sulltanëve, fundja, duket qartë kur konsiderojmë administrimin e familjes dinastike: mjafton të përmendim faktin e dhimshëm, se për të evituar ndonjë konflikt të mundshëm mes djemëve që lindnin, ata shpesh vrisnin djalin e dytë. Zgjidhjen e grindjeve mes djemve për të administruar perandorinë, rrjedhimisht, e gjenin te vrasja jo tek edukimi! Dhe dihet se kur një prind nuk është i aftë të edukojë fëmijën e vet nuk mund të jetë i aftë të edukojë as pjesën tjetër të shoqërisë. Padija luan rol vendimtar edhe për sjelljen e shtresave të tjera sociale. Është, për shembull, një katogori njerëzish, jofetarë, që ka frikë të prek librat fetarë më dorë: sepse ka frikë se mos kthehet në fetar. Kjo lloj frike buron nga demonizimi e feve. Mos-studimi i librave fetar i bënë jofetarët paragjykuesë dhe për të njëjtën arsye i urrejnë fetarët: pikërisht sepse nuk dinë se ‘ku’, përveç Zotit, besojnë ata. Por njëlloj mund të urrejnë fetarët – jofetarët: sepse fatarët nuk e dinë se ‘ku’ beson një jofetar. Në keqedukimin e fetarëve kontribuojnë edhe teologët: sepse kur ata i kritikojnë jofetarët i konsiderojnë si ‘djaj’! Ky përrfundim në vetë-vete shkakton frikë dhe urrejtje te fetari. Ndaj dhe urrejtja e ISIS-it nuk është thjesht ringjallur nga elitat perëndimore. Por ajo shkaktohet nga padija e fetarëve dhe jofetarëve lidhur me besimet përkatëse dhe shkakton frikë dhe urrejtje të ndërsjellë.

Sidoqoftë, luftën kundër islamofobisë duhet ta zhvillojnë vetë muslimanët: sepse vetë ata janë shkaktarë, me (mos)veprimet e tyre. Historikisht, me kalifët e perandorisë dhe aktualisht, me nxitjen e muslimanëve për t’iu bashkuar ISIS-it. Elitat perëndimore thjesht shfrytëzojnë këto (mos)veprime dhe i përdorin për intereat e tyre. Muslimanët, për më shumë, në vend të mbrojnë çdo njeri që shtypet dhe shfrytëzohet nga elitat moderne, mbrojnë vetëm të ashtuquajturit muslimanë! Por kjo sjellje e përforcon islamofobinë: sepse tregon se ata vendosin mbi njeriun – ideologjinë. Tregon, gjithashtu, se vetëm muslimanët meritojnë të ndihmohen! Në këtë sjellje kontribuon vendimtarisht qendrimi i Muhametit: sepse ishte ai që citoi se muslimanët janë ‘vëllezër’. Por ky qendrim duhet të tejkalohet nga muslimanët. Sepse ai jo vetëm që është kontradiktor me një qendrim tjetër të vetë Muhametit, se të gjithë kemi lindur nga një çift i vetëm (Adami dhe Eva) dhe rrjedhimisht biologjikisht jemi të gjithë vëllezër, por, ndërsa na thonë se Islami e përqafon arsyen dhe shkencën, ndalojnë dyshimin! Këtë të fundit e lidhin veçanërisht me ‘ateistët’! Ngatërrojnë, në fjalë të tjera, se arsyetimi dhe rrjedhimisht arsyetimi shkencor zhvillohet pikërisht përmes dyshimit. Sigurisht, dyshimi nuk mjafton për të zhvilluar arsyetimin shkencor. Duhen vegla teorike që të zhvillohen. Por teologët, në padije të plotë se ç’janë këto “vegla”, ngatërrojnë besimin fetar me arsyetimin në përgjithësi dhe arsyetimin shkencor në veçanti. Ose “besimin fetar” me “besimin shkencor”. Për të parin, njeriu beson në thënien e “profetit” pa e ndryshuar atë. Ndaj mund të konsiderohet si besim “statik”. Ose si besim i pandryshueshëm. Ndërsa besimi shkencor nënkupton besim në fakte të cilët zbulohen përmes arsyetimit shkencor. Domethënë, përmes përdorjes së veglave teorike që kam përmbledhur në vend tjetër.[40] Dhe janë këta ‘besime” që e mbajnë gjallë njeriun: sepse arsyetimi i tij është gjithnjë në zhvillim. Ndërsa “besimi fetar” nënkupton se fetari do ta adoptojë thënien e “profetit” ashtu siç është — pa e dyshuar. Domethënë, pa kërkuar arsyet se pse “profeti” ka gjykuar ashtu siç ka gjykuar. Kjo qasje në vetë-vete nuk është pedagogjike: sepse përvetësimi i një lënde “mësimore” nuk procedon përmes dyshimit, domethënë arsyetimit të shkaqeve, dhe rrjedhimisht të ngulitet në mendjen e nxënësit, por përmes “mësimit” përmendësh. Kjo është arsyeja që “mësimi” përmendësh është i dëmshëm për njeriun: sepse ndërsa nuk zhvillon arsyetimin — e bënë njeriun të verbër ideologjikisht. Dhe kjo është arsyeja që muslimanët verbohen nga ideologjia që u mësojnë teologët dhe veprojnë si të ishin të droguar me opium.

Dhimbja që shkakton besimi në një doktrinë fetare është tejet e madhe kur besimtarët nuk aftësohen të kritikojnë një lloj besimi dhe kur paralel me këtë proces shteti adopton qasjen shekullariste se ai nuk ndërhyn në çështjet e besimeve. Përkundrazi, fetarët ndalohen të kritikojnë besimin që u paraqitet nga shkollarët e feve dhe nëse janë të aftë për ta kritikuar. Në të vërtetë, fetarëve u mungojnë veglat teorike: sepse kritika e besimeve fetare mund të bëhet vetëm kur njeriu zhvillon besime shkencore. Pa besimet shkencore, fetarët nuk mund të kritikojnë një lloj feje. Besimet shkencore, me rradhë, nënkuptojnë se janë përvetësuar veglat teorike për të zbërthyer dukuritë që na rrethojnë. Nuk do të ishte, rrjedhimisht, e habitshme që në mungesë të veglave teorike predukuesit e feve (hoxhallarë, priftërinj etj.) të “vërtetat” e zëbritura nga profetët...t’i përqafojnë pa asnjë lloj kritike. Dhe nuk do të ishte e çuditshme që besimtarët e tjerë të vepronin njëlloj. Dhimbja bëhet edhe më e madhe kur ‘feja’ shtrembërohet nga burrat dhe institucionet e një shoqërie. Për shembull, që nga koha kur është miratuar ligji në vitin 1937-të në Indi —se shteti nuk duhet të ndërhyjë në çështje personale me qëllim që të jetë shekullar!—duke ia lënë këto çështje fesë dhe hoxhallarëve, shkurt, fesë muslimane, populli praktikon një ligj që persekuton gratë: kur një bashkëshort i thotë gruas së tij tre herë “taraq”, ose tre herë “ndarje”, ai mund ta ndajë atë dhe gruaja s’ka të drejtë të kërkojë as zhdëmtim as ndërmjetësim! Përkundër prentendimit të besimtarëve përkatës, ky ligj s’gjendet as në Kuran dhe as praktikohet në gjithë botën muslimane. Ndërhyrja e gjykatës kundërshtohet nga shumë grupe muslimane duke argumentuar se ajo është një çështje besimi dhe ligji personal dhe se gjykata s’ka të drejtë ta rishikojë atë. Praktika në fjalë mbështetet nga qeveria e Narendra Modit por paralelisht ajo i thotë gjykatës se “ndarja” e trefishtë është jokushtetuese kundrejtë drejtësisë gjinore dhe dinjitetit të grave. Gratë indiane kërkojnë ta ndalojnë si praktikë por s’kanë as mbështetjen e qeverisë, as të gjykatave e as të shumicës së burrave.[41] Si të tilla, miliona gra, të paaftësuara të sfidojnë mbretërinë e burrave, vuajnë në mënyrë të padrejtë rrënimin e jetëve të tyre!       

Ndaj dhe thënia e Marksit se “feja është opium”, pa treguar shkaqet se pse është e tillë, nuk mjafton për të kuptuar problematikën. Problemi i mësimit përmendësh të “profetëve” zhvillohet edhe në socializmin “marksist”. Ndryshimi midis Muhametit dhe Markist është se i pari e ndalon dyshimin, i dyti e ka moto. “Omnibus dubitandum“ është motua ime, citonte Marksi. Por komunistët e shekullit të kaluar e braktisën këtë moto me mësimin përmendësh të Marksit duke ndaluar dhe kritikat mbi marksizmin. S’është e rastit që të ashtuquajturit “komunistë” sulmojnë cilindo që kritikon Marksin. Por kritikat mbi marksizmin u zhvilluan në kampin perëndimor. Ndërsa teologët muslimanë nuk guxojnë të kritikojnë Kuranin. Problematika e mësimit përmendësh shtrihet edhe në universitete. Pak pedagogë janë, në dijeninë time, që lejojnë studentët të dyshojnë studimet e tyre. Dy janë arsyet kryesore se përse verprojnë kështu pedagogët: sepse lënda e tyre mësimore i shërben elitave në pushtet dhe sepse nëse dyshohen, humbasin autoritetin përfundimtar në raport me studentët. Janë pikërisht këto dy arsye që i bëjnë “mësimet” e pedagogëve në fjalë ‘heteronomike’. Domethënë, të vërteta (ose ligje) të tjetër kujt. Jo të vetë studentit. Domethënë, të vërteta ose ligje që i ka zbulur ose të paktën kuptuar, përmes dyshimit, vetë studenti. Kjo është arsyeja pse themi se universitetet nuk kualifikojnë qenie autonome shkencore. Por kryekëput heteronome. Thënë ndryshe: studentë pa mendim shkencor. Dhe ky është pikërisht qëllimi i elitave në pushtet: të fabrikojnë qënie që të pranojnë vetëm një autorit: ose të një “profeti” fetar, si në rastin e Muhametit, ose Krishtit; ose të një “profeti” shkencor, si në rastin e Marksit shekullin të kaluar; ose të një “profeti” borgjez, si në rastin e kryeministrave dhe presidentëve të elitave borgjeze. Por ndërsa këta të fundit të lejojnë, deri diku, të dyshosh, “profetët” fetar jo! Nuk do të ishte e çuditshme që studentët që “kualifikohen” nga universitete heteronome, të llojit që përshkova më lartë, dhe që kam përshkruar në vend tjetër,[42]të veprojnë ose si oportunistë ose si servilë kundrejt elitave në pushtet, njëlloj si pedagogët...                                           

 


[1]Confession of a CIA Agent: they gave us millions to dismember Yugoslavia, The British Serb Magazine, November 26, 2015.

[2]IS back in business, Peter Harling, Le Monde Diplomatique, September 2014. The Islamic State: Who Is ISIS? An Open Source Investigation, James Corbett, Global Research, September 07, 2014.

[3]Wesley Clark: ‘our friends and allies funded ISIS to destroy Hesbollah’, CNN, Feb 17, 2015.

[4]Secret Pantagon report reveals US “created” ISIS as a “tool” to overthrow Syria’s President Assad, Zerohedge, 05/24/2015.

[5]Obama’s Betrayal of the Constitution, N. Y. Times, BRUCE ACKERMAN, SEPT. 11, 2014.

[6]The deadly contest between Isis and al-Qaeda, Roula Khalaf, FT,December 2, 2015.

[7]Saudi Islamists consider democracy, confront royal dogma, GlobalPost, Sep 6, 2011.

[8]Shih, për më shumë, se me sa lehtësi kjo organizatë përdor mjetet e komunikimit masiv dhe propagandon “terrorin” e saj: ISIS is America’s New Terror Brand: Endless Propaganda Fuels “War on Terror”, James F. Tracy, Global Research, September 01, 2014.

[9]Now the truth emerges: how the US fuelled the rise of Isis in Syria and Iraq, The Guardian, 3 June 2015.

[10]U.S relies heavily on Saudi money to support Syrian rebels, Jan. 23, 2016.

[11]US costs or ISIS campaign rise to $2.7 billion, The Times, 12/06/2015.

[12]Isis Inc: how oil fuels the jihadis terrorists, FT, October 14, 2015.

[13]The Shias are winning in the Middle East – and it's all thanks to Russia, Robert Fisk, The Independent, 18 August 2016.

[14]Isis has not radicalised young Muslims, it has infantilised them, Robert Fisk, The Independent, Aug 11 2016. (Theksi në original)

[15]BBC,

[16]Battling Isis: A long campaign ahead, FT,June 8, 2015.

[17]ISIS training children of foreign fighters to become ‘next generation’ of terrorists, The Independent, July 30 2016.

[18]Assad's letter to the US: How Syria is luring President Obama into its web, The Independent, 17 September 2014.

[19]The Engineered Destruction and Political Fragmentation of Iraq. Towards the Creation of a US Sponsored Islamist Caliphate, Prof Michel Chossudovsky, Global Research, June 14, 2014.

[20]European satellites: how Islamic state takes its terror to the web, Spiegel, Dec 04, 2015.

[21]Iraq crisis: Sunni caliphate has been bankrolled by Saudi Arabia, Robert Fisk, The Independent, 12 June 2014.  

[22]After the atrocities committed against Muslims, Robert Fisk, The Independent, 7 September 2014.

[23]Isis in Europe: the race to identify attack cells, FT,March 26, 2016.

[24]Po aty.

[25]The toxic rivalry of Saudi Arabia and Isis, David Gardner, FT, July 16, 2015.

[26]Shih, për më shumë, Nga kaosi i shkencave moderne në plaçkitjen dhe robërimin e popujve.

[27]BBC two – the lie of Muhammad, Documentary Part, 1, 2, 3. 2015.

[28]After the Prophet: the epic story of the Shia-Sunni split in Islam, Lesley Hazleton, 2009.

[29]Po aty, f, 105.

[30]The truth about whether Islamic values are compatible with Western values, Atif Rashid, The Independent, 17 July 2016. 

[31]Po aty.

[32]Shih, për më shumë, Administrimi publik dhe i ndërmarrjeve.

[33]Grand Larouse, Unitetit i parë, Bota Islame, ff, 159-175.

[34]You don’t need to look much further than the Quaran for proof that Islam is a peaceful religion, The Independent, 1 February 2016.

[35]The Arabic language, History of Islam, An encyclopedia of Islamic history, Professor Samir Abu-Absi.

[36]Islamic Science and the Making of the European Renaissance, George Saliba, 2007.

[37]Inside the Ottoman Empire, Documentary, May 1, 2016.

[38]Historia e Perandorisë Osmane e Turqisë moderne, Stanford J. Shaw, f, 26.

[39]Kronikat e Tursin Beut: kronikat e Sullta Mehmetit të II, pushtuesit të Konstandinopojës, Ballkanit dhe Shqipërisë, 2011.

[40]Miti i progresit dhe themelet e njohurisë.

[41]Triple talaq: India top court reviews Islamic instant divorce, BBC, 11 May, 2017.

[42]Nga keqedukim në arsim demokratik.   

Më Të Lexuar

  • Viewed
  • Past:
  • Dita
  • Java
  • Muaji
Albania Web Design & Development by: WWW.FIT.ALFIT.AL WEB DESIGN ALBANIA