Si ta kuptojmë “bashkëpunimin” e Ramës me opozitën e Bashës?

Dhjetë ditë përpara ditës së votimeve Rama i bëri një ftesë publike Bashës për bashkëpunim ¬me kusht që ai të largohej nga Meta dhe Berisha —ftesë të cilën Basha e refuzoi sepse besonte se fitonte zgjedhjet, por Rama ia përsëriti ftesën pas një “thumbi” që i drejtoi përmes botës elektronike një ditë më pas, por Basha iu ripërgjigj me refuzim duke e quajtur ftesën “jargavitje” të Ramës.

Për ftesën e Ramës u zhvillua një debat me disa gazetarë e analistë të atashuar në emisionin “Open” (kuptoje “mbyllur” meqë çensuron si gjithë emisionet e tjerë). Abilekaj, një mbështetës i flaktë i PD-së dhe që paraqitet si ‘analist’ e lexoi si “lëvizje për të zhvendosur vëmendjen e fushatës nga problemet kryesore, për të marrë ai [Rama] drejtimin e fushatës, që të diskutohet për një çështje që nuk ka pse të bëhet fare çështje, dhe që në fund fare është një projekt shumë i keq për vendin, sepse nuk do të ketë më konkurrencë politike as kontroll…pa opozitë”.

Për zëdhënësin e PS-së, Pezën, ajo është një ofertë serioze për të kaluar në një stad tjetër cilësor…dhe se nuk bëhet fjalë për koalicion apo marrëveshje por për shtrirjen e dorës pasi PS-ja të fitojë zgjedhjet gjatë të cilave PD e PS do të bashkëpunojnë për reformën në drejtësi etj.

Bushati që paraqitet si më i drejtë në gjykime “mendon[te] se është një lëvizje [taktike] për fushatë”…që synon[te] të dekurajo[nte] demokratët”. Taktikë “kap ç`a të kapësh” me qëllim që dhe meqënse “rilindja” ishte duke rënë, të dekurajonte demokratët gjatë ditëve të fundit të fushatës që të bien të dyja palët. Dy janë rrugët, sipas Bushatit, që të dobësosh rivalin: ose duke blerë votën, siç po vepron Rama [përmes blerjeve të kandidatëve “kyç”], ose duke dekurajuar votuesit e rivalit. Këtë taktikë, shtoi Bushati, e provoi Rama në vitin 2017 kur ftoi Bashën për bashkëqeverisje dhe dekurajoi mbështetësit e tij.

Spahiu tha se “është dhe diversion dhe [lëvizje] reale. E para i jep mesazh të qartë shqiptarëve që vetëm me Bashën do të bëjë koalicion. Pra, i jep mesazh votuesve të LSI-së që vota juaj është e hedhur dëm. Mos votoni LSI-në se do rrini katër vjet në opozitë. Nuk ka asnjë shans që LSI-ja të jetë pjesë e qeverisë. Qëllimi është për të asgjësuar dhe dobësuar LSI-në. Së dyti, është një mesazh për t`i thënë Bashës se nëqoftëse ti humbet, shansi i vetëm që mos të humbasësh ti partinë zotëri, është të jeshë pjesë e qeverisë. Sepse në datën 26 ose humbet nga kryeminstër Rama ose humbet nga kryetar partie Basha”.

Si në çdo çështje tjetër, edhe në këtë, “analistët” përkatës ndryshojnë në kuptime lidhur me ftesën e Ramës—fakt që tregon, edhe një herë, se nuk kanë zhvilluar arsyetim shkencor. Domethënë, të gjykojnë në bazë të parimit, “shkak, efekt dhe qëllim” por duke konsideruar gjithë pushtet. Më konkretisht, Rama bëhet shkak duke ftuar kundërshtarin e tij për bashkëpunim. Efekti i kësaj ftese do të ndihet si tek PD-ja —si në kryesi dhe anëtarësi— ashtu dhe tek LSI-ja. Në radhët e tyre jo të gjithë gjykojnë njësoj. Por ka nga ata që nuk duan të bashkëpunojnë me Ramën. Këta do të ushtrojnë ndonjë rezistencë nëse pranon Basha ftesën por rezistenca e tyre është e sigurtë se do të “shtypet” nga kryetari—sidomos në kushte kur dihet se PD-ja nuk është një parti demokratike dhe meritokratike.

Qëllimi i Ramës, rrjedhimisht, nuk lidhësh thjesht me dekurajimin e “demokratëve” (Bushati) apo me dekurajimin e militantëve të LSI-së (Spahiu). Ky efekt është i padiskutueshëm tek ata që urrejnë Ramën. Por nëse ata janë në gjendje të keqe ekonomike, siç dhe mund të jenë shumë mes tyre, do ta kontrollojnë përkohësisht urrejtjen dhe me siguri do të tradhëtojnë partinë, sidomos kur dihet se partitë përkatëse janë pragmatiste dhe jo idealiste nëse me “idealizëm” kuptojmë drejtësinë dhe barazinë shoqërore.

Në fakt, përpara zgjedhjeve u dëshmuan lëvizje sa në një parti në tjerën: largime si nga PS-ja ashtu dhe nga partitë e tjera dhe rekrutime në partitë kundërshtare. Njësoj ka ndodhur në të kaluarën e 20-30 viteve të fundit. Po të dëgjohen me vëmendje “të larguarit” ata përmendin disa të “vërteta” lidhur me partitë që braktisin dhe partitë që aderojnë por fakti që nuk përmendin të vërtetën e madhe—se partitë politike bartin mëkate politike ose krime politike dhe penale— dhe me ta partitë nuk gjykohen por riprodhohen, tregon pikërisht karakterin e tyre të padrejtë. Krahas kësaj të vërtete ata nuk përmendin një tjetër të vërtetë të madhe: faktin që partitë —të majta apo të djathta— janë njësoj: sepse nëse nuk do të ishin njësoj, nuk do të tradhëtonin dhe aderonin në parti të tjera por do të luftonin të ndreqnin partinë e tyre pavarësisht vështirësive.

Qëllimi i Ramës, rrjedhimisht, ishte të përgatiste kushtet për çdo të papritur lidhur me rezultatin e zgjedhjeve. Ai e dinte se pas dy mandateve në qeveri kishte “mbjell” më shumë dhimbje sesa kënaqësi dhe lumturi. Edhe nëse besonte ndryshe—se kishte “mbjell” më shumë kënaqësi dhe lumturi se sa dhimbje— njerëzit kënaqësinë…e shkruajnë në rërë ndërsa dhimbjen në gur! Çka nënkupton se mbështetësit e tij që kanë ndierë kënaqësinë e një pune të mirë apo privilegjeve të tjerë, nuk mund të jenë konstantë me të: sepse ata do të kërkojnë kënaqësi të tjera. Këtij efekti ai nuk i shmanget dot. Kjo është aksiomë sociologjike.

Kështuqë ai synonte —mes efektesh si ato që përmendin “analistët” e partive— të qeveriste qoftë edhe me Bashën nëse nuk siguronte shumicën parlamentare. Këtij synimi ai nuk i shmanget dot: sepse nëse shkonte në opozitë, ai do të hetohësh, gjykohësh dhe dënohësh i pari. Basha, në anën tjetër, nuk mund të tradhëtojë Metën dhe Berishën: sepse është e sigurt se ata do ta kërcënojnë me jetë ndërsa Rama dihet se nuk e mbron dot nga ndonjë sulm i mundshëm!

Basha mund të bashkohet me Ramën në një qeveri të përbashkët vetëm nëse i sigurojnë jetën amerikanët. Në një rast të tillë, ata bëhen sërish të rrezikshëm, meqë ata e dinë se janë mëkatarë dhe do të hetohen një ditë, dhe për të njëjtën arsye ata mund të minojnë institucionet e reja të drejtësisë dhe veçanërisht Spak-un. Çfarë mbetet nga këto mundësi është krijimi i një poli tjetër politik të pakorruptuar, i cili do të synojë qeverinë por dhe do të ndihmojë në punën e drejtësisë. Aktualisht e vetmja forcë politike që meriton vëmendje është OP-ja dhe klasa punëtore dhe studentët që e shoqërojnë atë: sepse të tjerat (Shthurja etj.) janë të korruptuar që në program - pa përmendur faktin se mbështeten nga milionat e të huajve!

Sidoqoftë, pas zgjedhjeve Rama vazhdoi me ftesën e tij kundrejt PD-së: për bashkëpunim. Qëllimi kryesor i tij: të “bënte për vete” PD-në. Domethënë, të pranonte rezultatin e zgjedhjeve me qëllim që bashkë të “asgjësonin” LSI-në me shkarkimin e Metës. Kasnecët e Ramës (Çupi, Peza etj.) përdorën argumentin se ai kërkonte të qeveriste pa përplasje me opozitën me qëllim që bashkë të integrojnë vendin tonë në BE! Por qëllimi i Ramës kuptohet jo vetëm nga qendrimi i tij, për shkarkimin e Metës, por dhe nga përpjekja e tij për të blerë “besnikët” e LSI-së dhe zhvleftësuar mijëra vota. Basha, sidoqoftë, refuzoi ftesën e tij: ai i denoncoi zgjedhjet dhe i quajti —bazuar në faktet dhe indikacionet që kishte mbledhur— “masakër zgjedhore”.                                

Ndërsa nisma për shkarkimin e Metës mund të dështojë, kryesisht sepse akuzat që ngre qeveria “Rama” —cënimi i rëndë i raporteve Shqipëri-SHBA; nxitja e dhunës, vetëgjyqësia dhe anësia për opozitën pára, gjatë dhe pas zgjedhjeve— nuk përbëjnë shkelje dhe krim të rëndë. Neni 90 i Kushtetutës, pika 2 citon se “Presidenti i Republikës mund të shkarkohet për shkelje të rëndë të Kushtetutës dhe për kryerjen e një krimi të rëndë”...por pa e përcaktuar se ç`janë “shkeljet dhe krimet e rënda” as në Kushtetutë e as në kodin penal. Me këto premisa juridike Gjykata Kushtetuese do ta ketë të vështirë ta miratojë kërkesën e qeverisë. Kujtoj se anëtarët e gjykatës në fjalë janë bërë pjesë e saj kryesisht si pasojë lidhjeve pushtetore me partittë se sa si pasojë e meritës. Kështuqë si gjykatë është e korruptueshme meqënse vetë pranimi për t`u bërë pjesë e saj jo përmes mertitës por përmes lidhjeve pushtetore (partiake) është korruptim.

Meta, për pasojë, do të vazhdojë të përdorë gjithçka i ka mbetur në dorë për të penguar qeverinë e Ramës. Aktualisht ai ka mbështetje të konsiderueshme nëse gjykojmë nga protesta e tij dhe votat e fituara në zgjedhjet në fjalë (mbi një qind mijë) dhe nga votat e zhvlerësuara nga Rama. Ndërsa paralajmëroi se do të dorëhiqësh nëse PS-ja fitonte zgjedhjet, Meta nuk veproi kështu pas zgjedhjeve pavarësisht se i kishte dhënë plotë arsye Rama përgjatë zgjedhjeve. Si duket, kërkon të çimentojë veten —si mbrojtës i Kushtetutës— duke luftuar kundër ligjeve të padrejtë të Ramës. Me vendimet e padrejta, Rama bashkë me amerikanët ka krijuar kushtet për projektimin e një Iliri “heroik”: sepse nëse Rama do të kishte vepruar drejt me ligjet që ka miratuar Meta nuk do të kishte ndonjë “kauzë”, e cila përforcohet edhe më shumë me Dvoranin, ish-drejtuesin e KED-it: sepse ky i fundit po paraqitet si luftëtar “anti-korrupsion” kur Komisioni e Venecias ka treguar se ai ka shkelur ligjin si drejtues i KED-it!

Ky fakt bashkë me ligjet e Ramës dhe përpjekjen e këtij të fundit për të “asgjësuar” Metën përmes manipulimit të votave, mund të përdoret me mjaft mbrothësi nga Meta. Bazuar në këto premisa Meta projekton veten si anti-Rama dhe anti-establishment por jo anti-BE dhe anti-Uashington. Ai thjesht do të zgjedhë të luftojë kundër “sorosistëve” dhe jo kundër globalizmit neoliberal: sepse këtë të fundit ai nuk e kupton. Numri i anti-sorosistëve është rritur në vendin tonë dhe ai mund t`i përdorë ata në luftën e tij kundër qeverisë “Rama4”.  

Sidoqoftë, duke patur në mendje aksiomën që përmenda më herët —se populli ndëshkon më shumë ata që kanë shkaktuar dhimbje të freskëta se sa ata që kanë shkaktuar dhimbje të vjetra— dy janë arsyet se pse fitoi partia “socialiste” mandatin e tretë: njëri lidhet me zhvillimin e “sondromës së stokholmit” në popull sipas së cilës viktima pëlqen ose lidhet me dhunuesin e saj, kryesisht sepse ndihet e sigurtë pavarësisht dhimbjes që shkakton dhunuesi; dhe tjetri me manipulimin e zgjedhjeve.

Lidhur me mundësinë e parë, të cilën e ka synuar Rama, qoftë në rastin e tërmetit qoftë në rastin e epidemisë, kjo lidhje forcohet më shumë kur përballë Ramës qendron një opozitë e korruptuar dhe e shthurur, në kuptimin që programi politik i saj jo vetëm që nuk ishte i unifikuar gjatë fushatës por dhe mashtrues—fakt që është lehtësisht i perceptueshëm nga populli. Lidhja në fjalë, rrjedhimisht, është zhvilluar sidomos në kushte çensure lidhur me rastet në fjalë: sepse populli do të kishte tjetër mendësi nëse unë nuk do të isha çensuruar dhe do t`i tregoja atij shkaqet e tërmeteve dhe pandemive dhe masat e parandalimit të tyre, ku mes tyre do të citoja dhe theksoja shkakun kryesor: vetë Ramën dhe qeverinë e tij!

Këto të vërteta do ta zhbënin thuajse tërësisht krijimin e lidhjes në fjalë. Kjo është arsyeja se pse themi se dija —në këtë rast dija lidhur me shkaqet e tërmeteve dhe pandemitë dhe masat e parandalimit— luan rol vendimtar në krijimin dhe shkrijimin e lidhjeve pushtetore. Lidhja në fjalë, për më shumë, do të ishte eliminuar thuajse tërësisht nëse do të përmendeshin gjithë krimet politike dhe penale të Ramës dhe qeverisë së tij gjatë dy mandateve ndërsa paralel me to përmendeshin dhe vlerat tona (drejtësia etj.) si popull të cilat pavarësisht se nuk janë zhvilluar në nivelin e nevojshëm në popullin aktual dhe është krijuar bindja se me drejtësi nuk fitohet as buka e gojës e jo më pushteti, me vendosjen e tyre në qendër të vëmendjes, me siguri do të zhvilloheshin në shpirtin e tij.

Dy janë, rrjedhimisht, skenarët kryesorë që zhvillohen pas zgjedhjeve: njëri është vazhdimi i sondromës së stokholmit në popull meqënse çensura do të vazhdojë dhe bashkë me të Rama do të vazhdojë të ligjërojë me kritika që përmendin gjysmë të vërteta dhe ndonjë herë të vërteta të përmbysura; dhe i dyti, është se Meta do të luftojë për të ardhmen e tij — çka nënkupton se ai mund të hidhet në opozitë dhe të braktisë presidencën me një “kauzë” të drejtë—duke përfshirë ligjet e padrejtë të miratuar nga qeveria “Rama” gjatë mandatit të dytë dhe shkeljet në zgjedhje, kryesisht lidhur me blerjen e votës.

Për këto arsye Meta ka mundësi të bashkojë më shumë opozitën dhe të shkaktojë tensione të njëpasnjëshme duke mos njohur zgjedhjet dhe duke kërkuar ose zgjedhje të tjera ose dëbimin e Ramës. Synimin e fundit mund ta realizojë meqë Rama —pikërisht për arsyet që përmenda por dhe duke gjykuar nga sjellja e tij lidhur me mbështetësit e tij në 21 janar, të cilët i braktisi në protestë dhe i la në mëshirën e plumbave të Bashës, dhe mashtrimin më pas me mosndëshkimin e vrasësve— nuk ka mbështetje të gjerë popullore.   

Pjesë nga

Zgjedhjet e 25 prillit dhe arsyet e fitores së partisë “socialiste”: intesifikimi i dhimbjeve shoqërore dhe sfidat e drejtësisë