Qasja amerikane ndaj Rusisë dhe kanosja serbe ndaj shqiptarëve pas luftës në Ukrainë

Qendrimet e ashpra vazhduan pas mbledhjes gjatë ditës së fundit të javës së dytë të bisedimeve në Gjenevë, me Blinkenin të përfaqësonte “unitetin” dhe diplomacinë perëndimore por nëse Rusia pushton Ukrainën ai paralajmëroi se perëndimi do të përgjigjet “shpejt, ashpër dhe bashkuar” (”swift, severe and united response”) ndërsa Lavrovi u mundua të ndriçonte propagandën amerikane, kryesisht lidhur me argumentin se “Rusia kërkon të krijojë zonat e saj të influencës” me kërkesat e saj. Në të njëjtën kohë Rusia urdhëroi tre anije luftarake nga baza e polit të veriut, dhe tre të tjera nga baza baltike, të cilat takohen në lindje të Britanisë dhe shkojnë në detin e zi, për të shtuar praninë ushtarake atje ndërsa urdhëroi dhe tre të tjera, nga baza e paqësorit, të cilat merrnin pjesë në stërvitjet e përbashkëta mes Kinës, Iranit dhe Rusisë, për të shkuar në të njëjtin vend. Paralelisht Blinkeni autorizoi (...) vendet baltike, Estoninë, Letoninë dhe Lituaninë që të dërgojnë në Ukrainë raketa anti-tank dhe anti-ajrore të prodhuara nga Shtetet e Bashkuara. Blinkeni vazhdoi me propagandën e sanksioneve një ditë më pas ndërsa Britania akuzoi Moskën se kjo e fundit kërkon të vendosë një udhqëheqës pro-rus në Ukrainë: Yevhen Murayev. Akuza në fjalë mund të jetë e vërtetë meqënse Amerika, Britania dhe BE-ja vepruan njësoj në vitin 2014 në Ukrainë kur mbështetën puçin e shtetit dhe krijuan një qeveri pro-perëndimore atje.

Qasja amerikane për të “parandaluar” luftën në Ukrainë ―se Moska kërkon të sulmojë Ukrainën ndaj dhe perëndimorët duhet ta paralajmërojnë atë me sanksione dhe me ushtri të fuqishme ukrainase―, është problematike: jo vetëm sepse nuk e fillon paqëtimin e gjendjes nga kërkesat ruse dhe nga roli i perëndimit në Ukrainë tetë vitet e fundit por edhe kur pretendon se me sanksionet dhe ushtrinë ukrainase do ta pengojë Rusinë ta pushtojë atë. Qasja e saj shqyrtohet dhe nga FT:

“SHBA-ja dhe partnerët e saj perëndimor kanë zhvilluar prej muajsh një luftë publike fjalësh kundër kanosjes së perceptuar nga Kremlinit. Një bombardim i përditshëm konferencash, inteligjencë, kërcënime dhe akuza nga Shtëpia e Bardhë, Nato, dhe kryeqytetet e BE-së kanë shënuar një qasje të re për të shmangur një luftë...SHBA-ja si fillim zbarkoi diplomacinë publike për të bindur disa vende të lëkundshme evropiane se Vladimir Putini, po konsideronte një sulm ndaj fqinjit të tij jug-perëndimor. Evropa më pas përqafoi të njëjtën qasje duke mos lënë dyshime në Moskë për kostot e veprimit ushtarak: nga sanksionet e dhimbshme në ekonominë e saj në një ushtri ukrainase më të armatosur të gatshme, e pajisut me armë mbrojtëse që arritën me fanfara dhe konferenca shtypi...si fillim, publikimi konstat është dukur i ngathët. Këmbngulja e SHBA-së se një sulm rus po vjen ka përshtjelluar shumë në Kiev, me zyrtarët të këmbngulin se ata nuk shohin ndonjë shkak të madh për alarm. Zbulimet e spiunazhit që ndryshe mund të ishin pushtuar nga qetësia janë hedhur në publik”...

Lidhur me sanksionet perëndimi blofon (në kuptimin që sanksionet nuk e kërcënojnë seriozisht Rusinë, madje ato mund ta detyrojnë atë të orientohet më shumë brenda vendit për të zhvilluar themelet ekonomike dhe industriale për një ekonomi më të pavarur) ndërsa lidhur me ushtrinë ukrainase, nuk tregohet një e vërtetë tjetër e madhe: se industria amerikane do të pasurohet. Sidoqoftë, fakti që lufta do të jetë e shkurtër, ashtu do të jenë dhe fitimet amarikane. Nuk thuhet, gjithashtu, një tjetër e vërtetë e madhe: se Ukraina do të diktohet nga Moska ―pas luftës― fakt për të cilin zyrtarët në Kiev nuk janë shumë të alarmuar.

Pas kësaj faze, një tjetër fillon: hegjemonia amerikane do të sfidohet më shumë nga Rusia. Kjo e fundit, e çliruar nga barra e rëndë e Ukrainës dhe lufta e gjatë atje, të cilës i ka kushtuar jo pak kosto ekonomike dhe njerëzore, do të vazhdojë të kërkojë largimin e Nato-s nga ish-vendet e bllokut socialist duke përfshirë dhe Ballkanin.

Pikërisht gjatë kësaj faze do të trimërohet më shumë Serbia në raport me shqiptarët: qasja amerikane atje, të cilën e kam treguar në vend tjetër, do të dështojë plotësisht. Madje dhe investimet amerikane atje mund të refuzohen ―sidomos po të synohet zëvendësimi i krerëve të shtetit me kokona pro-perëndimore siç po synohet― dhe të zëvendësohen me investime nga vende të tjerë ndërsa një dinamikë paralele anti-amerikane zhvillohet. Dhe duke ditur se si Tirana ashtu dhe Prishtina kanë përqafuar politikat dhe gjeopolitikat amerikane dhe evropiane ose strategjitë e qendrave përkatëse dhe jo të drejtën ndërkombëtare ―sepse kështu u intereson perëndimorëve―për të “zhvilluar” vendin, shqiptarët do të kërcënohen më shumë nga Serbia. Madje mund të dëshmojmë dhe ndonjë “marsh” ushtarak serb në Kosovë! Si në rastin e Ukrainës ashtu dhe në rastin e Kosovës, përgjegjës, sipas radhës, është Uashingtoni, Brukseli dhe të ashtuquajturat “elita” rajonale. Në Ukrainë që nga viti 2014 ndërsa në Shqipëri që nga viti 1991. Në këto kushte, procesi i dialogut mes serbëve dhe shqiptarëve do të ndalonte.

Kjo dinamikë s`do të ndodhte po të kishte vepruar drejt Uashingtoni në Ukrainë, në Kosovë e më tej: domethënë, të kishte përdorur të drejtën ndërkombëtare dhe jo taktikat dhe strategjitë. Kështuqë diplomacia amerikane është tejet problematike. Ajo bëhet edhe më problematike kur Blinkeni “autorizon” vendet e balltikut që të dërgojnë armë në Ukrainë: sepse ai mund të “autorizojë” struktura shtetërore brenda shtetit amerikan dhe jo jashtë tij! Këtë argument mund ta shfrytëzojë ―siç po shfrytëzohen― nga Rusia. Kjo e fundit mund të thojë: ja, shikojeni vetë, këta që respektojnë sovranitetin e kombeve i autorizojnë ata të marrin pjesë në luftë. 

“Shahmati” i Putinit ndaj perëndimit dhe variantet e Moskës dhe Uashingtonit